Portakal, vişne ve greyfurt konsantresinin o ekşi ve mayhoş tadı. Bir bardak kola ile karıştırılınca ve içine bir kaç dilim manadalina atınca oluşan o özel tarif. Yada belki çekirdeksiz olmak kaidesiyle mandalinanın tamamı. Bir kaç küp buz ve özellikle açık mavi pipet.
İşte benim spesyalim.
Tarifini sâdece ben, annem ve emre biliyor.
Fakat kim ne derse desin bu tarifin yaratıcısı annemdi. Hayatıma hep yeni şeyler katıyordun anne. Seni çok seviyorum.
...
"Peki bu tarifi menüye katabilirmiyim? "
Anlamadım!
"Spesyalini diyorum. Menüye katmamda bir sakınca varmı? "
Spesyalimi bilmen bile yeterince şans istiyor zaten. Üstüne birde menüye katmaya çaban. Bunun cevabını dün de aldın.
"Pekala sâdece sordum kusura bakma."
"Dün ne oldu emre? "
"Dün buraya uğradığında ona elimizdeki malzemeler ile müşterilerin istediği karışımlarıda yaptığımızı söyledim. Birkaç malzeme saydı. Elimizde hepsi vardı. Sonra çantasından bir kağıt çıkardı ve bana verdi. Ben de kağıda bakarak tarifi hazırladım. Sonra kağıdı tekrar istedi tabi. O gün aslında tarifin özel olduğunu anlamıştım, birtane de kendime yaptım. Ve cidden tarif baya iyi. Menüye ekleyip ekleyemiyeceğimi sordum. Bunu bize tarif veren her müşteriye sorarım. Bazıları kabul eder bazıları etmez. Deniz ise tek kelime etmedi plastik bardağı aldı ve gitti."
Tamam bu kadar yeter Cemreye malzeme veriyorsun. Yüzündeki sırıtış bile hoşuna gittiğinin belirtisi.
Sessizce uzaklaşmamın hayır olarak anlaşılacağını düşünmüştüm.
"Dostum açıkçası pekde anlaşılır değildi."
"Bir dakika Deniz sen az önce benim kurgularıma laf mı attın? Ben mi kafamda kuruyorum! "
Bence dünya düz. Siz ne dersiniz buna?
"Bence çok mantıklı. "
"Deniz konuyu taşırma. Cevap ver bana. "
Belki desem tatmin olurmusun.
"Evet artık başrolsün Deniz."
Evet burdan gidiyorum. Bakışları beni korkutuyor.
Görüşürüz Emre. :P
"Görüşürüz baş belası. "
Görüşürüz Cemre.
"Görüşürüz Demre"
...
Bi dakika o az önce ne dedi bana!
Siz de duydunuz mu? Kafayı yemedim değil mi?
Cidden kendi sınırlarımı fazlasıyla bozdum. Bunun farklı ilerleyeceğini düşünmüştüm. Böyle değil.
Bu çok sinir bozucu. Yani...
"Deniz!"
Yine ne var. Lütfen. Adımı değiştirmek istiyorum.
"Deniz!"
Efendim.!
Bir dakika sen kimsin?
"Ben Murat. Aynı sınıftayız. Hatırlamadın mı? "
Ah evet. Murat.
Şey açıkça size söylemem gerekiyor ki sınıftaki kişilerin isimlerini ilk günden ezberledim. Nasıl yaptım sormayın. Yurda geçtiğim o gün akşam uyumadım zaten.
Neyse. İşte bu Murat.
Gözlerine bakınca boğulacak gibi yada uçuyormuş gibi hissedebilirsiniz.
Bana annemi hatırlatıyor. Onunda gözleri insanı boşluğa düşürüyordu. Saçlarıda alacakaranlık gibiydi. O çok güzel kokuyordu.
...
Neyse şey. Muratın saçları. Saçlarıda...
Saçları da kömür gibi. Simsiyah. Sanki dokunsanız elinizi boyayacak gibi.
Ben... Ben sanırım hiç Murat'a bu kadar dikkatlice bakmamıştım. O tıpkı...
Şey gibi...
"Deniz iyimisin? "
Ben.
"Deniz hey. Burdamısın. "
Efendim?
"İyimisin? "
A şey. İyiyim merak etme.
"Pekala şey derste yaptığın çok iyiydi. Yani tahtadaki O adam. Sanki kendisi hakkında herşeyi biliyorsun. "
Evet şey ben kitapları bize verdikleri ilk derste biraz inceledim. Öğle arasında da. Sinema ve film konuları ile de yakından ilgilenirim.
"Bu çok iyi. Yani tamda kendine uygun bir yer seçmişsin. "
Evet.
"Şey bu arada sınftakiler ile birbirimizi tanımak için hafta sonu burdaki sahile gidip birşeyler yapacağız. Bu arada iletişim için bir grup kurduk numaranı verirsen senide eklerim. "
Şey olur. Neden olmasın ki? İşte bu numaram.
0 53X XXX XX 18
"Harika! Bu arada Cemre nerde? Onu arıyorum. Henüz bu etkinlik işinden haberi yok. Onu gördün mü? "
Evet O üçüncü katta. Deniz Köpüğü kafede.
"Pekala O zaman ben kaçıyorum. Birşeye ihtiyacın olursa haberleşiriz. "
Tamam. Görüşürüz.
"Görüşürüz"
...
Bu çok. Sıra dışıydı.
Ama. Sıradışı olan bir şey daha var ki oda sabah güneşli olup akşam nasıl yağmurlu olabiliyor.
Zaten yeterince ıslandım.