Oturduğum sandalyede bir kez daha rahatsızca kıpırpanırken arkadaşımın bakışları yeniden bana döndü ve kendi kendine sinirle mırıldandı.Konuşmak için duramıyor ama bana zaman tanımaya çalışıyordu ve bu konuda ona minnettardım.
Defne'nin odaysındaydık, buraya gelme nedenim ona şu koca bir haftada neler olduğunu anlatma isteğiydi.Kendisi bir şeyler olduğunu anlamış ama benim anlatmamı bekleyerek susmuştu.Bir şeyler karıştırdığımı anlardı her zamanki gibi ve bende ne olursa olsun ona her koşulda güvenirdim.
Onunla ortaokulda karşılaşmıştık aynı pamirle karşılaştığımız gibi,ve o günden beri arkadaştık sadece pamir bana uzakken defne en yakınım olmuştu.Defne gitmemişti ama pamir gitmişti oysa benden ne kadar uzak olsa bile hep kalbimdeydi.
Bir kez daha yataktan sinirle ayağa kalkarak konuştu”Hadi eflatun anlat çıldırıcam”dedi defne.Artık kendi içimde olan savaşı kazanmış olmasamda kısa bir süre bitirerek defneye döndüm.”Ben bir şey yaptım”dedim ilk önce, oysa defne bunu zaten biliyorum bakışı attı.
“Pamire yazdım”dedim hızlıca.İlk gözlerindeki sinir gitti yerine şaşkınlık geldi sonra öfke geldi yeniden öfkesini durdurdu ve anlayış getirdi gözlerine.Yatağa otururken ben de oturduğum sandalyeden kalktım ve yanıma oturdum.
“Yaptın sonunda demek”dedi sessizce ,bir gün dayanamayacağımı içimdeki duygunun dışarı patlayacağını o da biliyordu.”Yaptım”dedim derin bir nefes alarak.”Ne yazdı”dedi.
“İşin komik yanı da bu”dedim alaylı bir şekilde gülerken “Ben o bana yazmasın onu unutayım dedim, yazma nedenim de zaten buydu bana küfür etmesi acı vermesi ve onu silmeye çalışmaktı defne, ama hiçbir şey hayalimdeki gibi gitmedi”
Defnenin sorgulayıcı bakışları bana dönerken gözlerinde umut kırıntıları vardı”Ne oldu ne dedi sana yazdı mı”dedi heyecanla.”Evet hemde ne yazmak ben ona benden git diyorum o seni bulmak istiyorum diyor”sesimde engel olamadığım bir mutluluk vardı.
“Yok artık ciddi misin”kafamla onu onaylarken devam etti”Telefonunu ver bütün mesajları okuyacağım”dedi.Sandalyedeki çantamdan telefonumu alarak hattı değiştirdim ve defneye verdim.Elimden telefonu alır almaz okumaya başlarken gözlerindeki duygu değişimi beni güldürüyordu.
Dakikalar geçtiğinde koca bir sesle “Oha yuh “dedi sonrada “Ne”ve “Siktir”.
Okumayı bitirip bana döndüğünde boynuma sarıldı hemen karşılık verirken o konuştu”Bence bir şans vermelisin hani bana dedin ya, bana acı versin onu unutayım diye aslında sen hiçbir zaman bunu istemedin ona yazarken hep umarım bu mesaja bakar diye umut ettin eflatun”dedi anlayışla o an yüzüme çarpan gerçeklerle yine kendime doğru ve şeffaf olamadığımı anladım.
“Sanırım öyleydi”dedim sessizce.Kendime hiçbir zaman doğru olamazken herkese dürüstüm en kötü huylarımdan biriydi ve ben bu yüzden hep içimdeki savaşı kaybederdim.”Onunla konuşmak istiyorum ama”derken defne beni susturdu.
“Pamiri ikimiz de tanıyoruz sen daha çok ve pamir hiçbir kadına hele onu seven bir kadına hiç zarar vermez veremez ayrıca korkun ne senin bal gibi kızsın hiçbir kusurun yok baktıkça bakası gelen bir kızsın sen”dedi.
“İçinde keşke kalmasın belki sonu kötü biter ama belki ,oysa ben sonunuz mutlu biteceğine eminim seni sevecek o kadar çok sevecek ki onu sevdiğini unutacaksın”dedi.
“Nasıl bu kadar eminsin”dedim.”Sadece bir varsayım ama umarım dediğim gibi olur olmasa da hayat bitmez eflatun koca bir ömrümüz var”dedi o sakin ve huzurlu sesiyle.
”Ben acı çekmek istemiyorum yoruldum acı çekmekten mutlu olmak istiyorum”
”Olacaksın en çok sen olacaksın”dedi içine derin bir nefes çekerek şimdi ise ikimizin içinde de sadece hüzün vardı mutlu konuşmamız bitmişti.
“Kendini saklama artık içinden geldiği gibi ol gerçek ol herkese kendine de, sonu ne olursa olsun herkes bir iz bırakır sende ona bir iz bırak ve o izi sonsuza kadar götür”dedi.
“Emin misin”dedim sorgularcasına”Eminim”dedi.
“Sonunda ne olursa olsun arkamda olur musun”dedim cevabı bile bile oysa bu soruyu bu konu için bile sormamıştım.”Sonuna kadar seninleyim”dedi.
Bir anne edasıyla verdiği öğütleri bir bir içime işledi oysa genelde anne edasıyla ona yaklaşan ben olurdum.İyi ki vardı o olmasa belki hiç umut hissedemiyecektim ve pamirden hep saklanacaktım.
“İyi ki varsın defnem iyi ki varsın”dedim bu sefer ben ona sarılırken.Koca bir kahkaha attığında “Sende iyi ki varsın deli kız sende”dedi.
Yüzümdeki gülümseme ve yanımda onun varlığı olduğunda sanırım birçok şeyi başarabilirdim.Bir süre öylece orada oturduktan sonra o ne kadar kalmamı istese de ben kaçmış ve evin yolunu tutmuştum.O sırada telefondan gelen bir mesaj ve sadece telefonumda pamire yazdığım hat dururken bu mesaj ondan başkasına ait değildi.
Kalbim tüm hızıyla atmaya başlarken ellerim birbirine girdi.Derin bir nefes bile sıkışan kalbinin sakinleşmesine yol açmadı.
.....
Kitap nasıl gidiyor?
Karakterler hakkındaki düşünceleriniz?