Bölüm 1

Bölüm 1: Göz Göze Moskova’nın en karanlık gecelerinden biriydi. Kar ince ince yağıyor, şehrin sokak lambaları sisin altında sönük bir huzme gibi parlıyordu. Defne Yılmaz, siyah kabanına sıkıca sarılarak adımlarını hızlandırdı. Nefesini içine çeken soğuk, ciğerlerine kadar işliyordu. Gökyüzü griydi, yeryüzü griydi. Ama onun içi daha da karmaşıktı. Bir haftadır Moskova’da, sanat eğitimi için. Hayali, kendi fotoğraf sergisini açmaktı. Ama bu şehir… bu şehir başka bir şeye dönüşüyordu. Gözle görülmeyen, içten içe karanlık bir şey vardı burada. Huzursuzdu. Ve o gece, bu huzursuzluk ilk kez ete kemiğe bürünecekti. Aslı’yla birlikte, şehirdeki en ünlü kulüplerden birine gitmişlerdi. Biraz kafalarını dağıtmak, biraz eğlenmek için. Kulübün adı: Nocturne. Kapısında pahalı arabalar, içeri girebilmek için bekleyen onlarca insan… Ama Defne oraya adım attığı anda, içindeki huzursuzluk arttı. Müzik çok yüksekti, insanlar çok yapmacık, hava çok yoğun… Ve bir bakış… O an her şey değişti. Loş ışıkların altında, ikinci kat balkonundan aşağıya doğru bakan Baran Demir, gözlerini Defne’ye kilitlemişti. Yüzünde duygusuz, soğuk bir ifade vardı. Ama gözlerinde bir başka şey: Sahip olma arzusunun en ilkeli, en karanlık hali. Baran, bugüne kadar yüzlerce insanı susturmuştu. Düşmanlarını yok etmişti. Kadınlar onunla olabilmek için sıraya girerdi. Ama o an… Bir şey oldu. O kızın gülüşü, elini saçına atışı, yanaklarındaki kızarıklık… Ona ait olmayan bir şeydi. Ve bu durum Baran’ı delirtmeye yetti. Yanındaki sağ kolu Yiğit’e dönüp fısıldadı: “Adı ne onun?” Yiğit, aşağıyı şöyle bir süzdü. “Bilmiyorum. Öğrenmemi ister misiniz?” Baran gözünü Defne’den ayırmadan konuştu: “Hayır. O kendisi öğrenecek kim olduğumu.” Ve elini kaldırdı. Bir garson hemen yanına geldi. Cebinden küçük siyah bir kart çıkardı. Üzerinde sadece bir cümle yazılıydı. “Gel, birtanem.” Baran, kartı garsona verdi. “Alt katta, kırmızı montlu kıza götür.” Garson kafasını eğerek uzaklaştı. Defne tam Aslı’ya bir şey anlatırken, garson sessizce yanlarına yaklaştı. “Hanımefendi, bu sizin için.” Defne şaşkınlıkla kartı aldı. Siyah kartın üzerine gümüş harflerle yazılmış tek bir cümle vardı: > “Gel, birtanem.” Kalbi hızlandı. Bir oyun mu bu? Bir kamera şakası mı? Ama o cümlede bir şey vardı… Soğuk ama etkileyici. Tehlikeli ama büyüleyici. Yukarı baktı. İkinci kat balkonunda biri ayakta duruyordu. Göz göze geldiler. İşte o an… Baran, hiç konuşmadan onu kendine çağırdı. Ve Defne, ilk defa bu kadar korktuğu birine aynı anda bu kadar çekildiğini hissetti. Aslı, onun yüz ifadesini görünce hemen sordu: “Defne? İyi misin?” Defne gözlerini yukarıdan alamadan mırıldandı: “Bilmiyorum… Ama biri beni izliyor. Ve sanki… sanki bu gece artık aynı olmayacak.” --- > Devam edecek: