Gayet normal sıkıcı bir gün geçiriyordum. Her zaman ki gibi ta ki o ana kadar...
Yine sıkıcı bir güne uyanmıştım. Okula gitmem gerekiyordu. Okuldaki Feriha yüzünden sinirlerim epey bozuktu, karı adeta bana takmıştı. Sevgilisi Harman'ın benden hoşlanması benim suçum değildi ki. Maşallah çok mükemmelim yapacak bir şey yok. Her neyse okula gitmek için hazırlanıyordum. Mini ve seksi bir şeyler giymek istiyordum ama imam babam beni okula o şekilde giderken görürse sırtındaki çıbanı ağzıma sıkardı. Bu sebeple uzun bol bir kazak ve uzun bir etek giydim. Neyse seri bir şekilde evden çıkıp okula doğru yol aldım. Dışarıda yağmur adeta üzerime tükürürcesine yağıyordu. Kalın kışlık babaanne çoraplarım tüm suyu çekiyordu, lanet olsun ayaklarım kokacaktı. O anda öfkeyle yağmura bir de balgam atsaydın diye bağırdım. Beni duymuş olacak ki hızlanmaya başladı. Bu gidişle okula varamayacaktım. Tam o sırada Harman'ın arabasının yanımda durduğunu fark ettim. Camını açıp bana atlasana sevi okula bırakayım dedi. İlk başta istemedim ama başka çarem olmadığından kabul ettim. Islak ıslak arabasına bindim. Birden durup bana bu iğrenç koku da ne dedi. Sanırım küflenmiş çoraplarımın kokusunu alıyordu. Utanmıştım henüz onu cezbedecek kadar küflenmemişti çünkü. Gözlerim yavaş yavaş onun ayaklarına doğru kaydı. Aman tanrım bunlar, bunlar 52 numara kusursuz ayaklardı. Biraz eğilip ayak kokusuna erişmeye çalıştım ancak benim küflü çoraplarım o mucizevi büyük ayakların kokusunu bastırıyordu. Birden bana dönüp ne yaptığımı sordu. Öfkeli gibiydi, ne cevap vereceğimi bilemedim. Söylemeli miydim? Ayaklarının ne kadar mükemmel olduğunu. Ama hayır kendimi tutmalıydım havalı görünmem gerekiyordu. Ona rujumun yere düştüğünü, almaya çalıştığımı söyledim. Bana inanmış gibi durmuyordu pek, lakin sorun değil zaten okula varmıştık. Tam arabadan inecektim ki Harman'ın sevgilisi Feriha'yı karşımda buldum buldum. Birden senin gibi bir taşralı sevgilimle burada ne arıyor diye cırladı. Suratına şamarı yapıştırmak istedim ama havalı durmak için sadece aval aval onun suratına baktım. Harman'ı alıp sınıfa geçtiler. Sinirlerimi epey bozmuştu o kaltağa bir ders vermem gerekiyordu ama iyice düşünmem gerekiyordu. Beynimi kullanmam gereken durumlardan nefret ediyordum, genelde güç tasarrufunda kullanıyordum ama sanırım bugün bir istisna yapacağım. Dersten sonra o şırfıntıyı kantinde gördüm mal gibi görünmemek için ona laf atmaya gidiyordum. Tam o sırada Harman yanıma geldi.
Harman: Artık benden uzak durman gerekiyor.
Ramizesu: Ne demeye çalışıyorsun?
Harman: Senin yüzünden Feriha ile aram açılıyor seni bir daha görmek istemiyorum.
Bana bunları söyleyip gitti. Off ne erkek amaaa, zoru seviyor demek ki. Ben bunları düşünürken Feriha yanıma geldi ve benle alay edip sevgilisinden uzak durmam gerektiğini söyledi. Sinirlerimi bozmaya devam edersen o çük pembesi allığını ağzına sokarım diyerek karşılık verdim. Kulağıma yaklaşıp bana
Feriha: (fısıldayarak) Harman'ın ayaklarını istediğini biliyorum, ama ne yazık ki o ayaklar bana ait.
Şoka uğramıştım nerden biliyordu. Kafamda bir ton soru vardı ama daha önemlisi ne yapacaktım. O kusursuz, ihtişamlı, taptaze, jumbo büyük ayakları ona kaptıramazdım. Feriha sözünü söyledikten sonra gülerek uzaklaştı. O an bunu sadece kusursuz zekamla çözemeyeceğimi anladım ve göz yüzüne bakarak hayatımı tamamen değiştirecek o dileği diledim...