- Abi, n'olur beni rahat bırak. Çok yorgunum!
- Hayır Coco! Okullar kapandığından beri geç uyanıyorsun. Senin artık daha erken kalkman gerekiyor.
- Ne yapacak acaba? Beni spora falan mı gönderecek?
- Tabii ki de; seni gece 3'te kaldırıp, Freddy'nin pizzacısına göndereceğim ve orada seni işe sokacağım!
- NE?! ASLA OLMAZ! O ROBOTLARLA BAŞ EDEMEM! ABİ, GÖZÜNÜ SEVEYİM; NE OLUR BUNU BANA YAPMA!
Abim karnını tutarak gülmeye başladı. O kadar sinir olmuştum ki;
Neyse, abartma Coco-chan! Şımarma. Ağabeyin sana sadece şaka yapıyor. Zaten o restorant gerçek değil. Korkmana gerek yok!
🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻🐻
Bu arada, ben Coco-chan. (İsterseniz, "Coco" diye kısaltabilirsiniz.) 12 yaşındayım ve Adıyaman'lıyım.
(Türk'üm, evet... Bu sadece takma adım.) Bir abim var ve birkaç arkadaşımızla beraber, minik bir evde oturuyoruz.
Eh; kendimi tanıttığıma göre, artık hikâyemize başlayabiliriz.
🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖🏖
Abim, beni sürüye sürüye mutfağa getirdi. Oysaki, mutfakta sadece Kuku, Keito ve Naomi vardı.
Keito, telefonunu eline almıştı. (Sanarım YouTube kanalını kontrol ediyordu.)
Naomi ve Kuku ise kahvaltıyı hazırlıyordu. Muhteşem bir Cumartesi kahvaltısıydı bu. Bu kahvaltıya oturursam, abim beni yarım saat kaldıramazdı buradan. Ne güzel bir fikir, değil mi?
Naomi, geldiğimizi fark etmişti. Bize dönüp,
- Ooooo Coco, yataktan kalkmayı başarmışsın sonunda.
- Evet, bu oyuncak ayıyı yatağından ayırabildim sonunda.
- Abi! Rezil ediyorsun beni!
- Ne dedim ki? Ben sadece Naomi'ye seni yataktan kaldırabildiğimi söyledim.
- Of of!
- Neyse! Hadi, dıdı bıdıyı bırakın da kahvaltıya oturalım.
- Peki. Geliyoruz Kuku.
Keito da bizi duymuş olmalı ki, telefonunu bırakıp sofraya oturdu.
Biz de konuşmayı bırakıp kahvaltıya başladık.
İlk bölüm nasıl olmuş?
