Sadece sessiz bir gün... sakin bir okul...
Urumi isimli bir kız basar bu okulun bahçesine tozlu ayakkabılarıyla, kimdi? neden gelmişti?
-Of hangi aklımla kitabımı burda unuttum! Ah benim kafam.
*
-Huh? Neden yerde bir tavuk var...
-lezzetli durmuyorda değil ha, hangi enayi bu tavuğu burda bırakır. Kitabımı aldıktan sonra mideme gideceksin küçük tavuk.
Kahkahayı basmıştı Urumi, çantasına attığı paketlenmiş tavukla beraber yavaşca giriyordu okulun kapısından karanlığa doğru...
-Bu ne biçim okul be?! yerler vıcık vıcık. Buranın temizliğini kim yapıyorsa-
*
-Ne? bir tavuk daha mı? Tanrı beni doyurmak için elinden geleni yapıyor demek. Seni de yanıma alacağım tanrıya karşı çıkılmaz ne de olsa.
Urumi ölüme giden merdivenlerden çıkmaya başlamıştı...
-Ouch!!
kaygan merdivenlerden çıkarken düşmüş ve karnını korkuluklara vurmuştu
-Midem... Tanrı bana bu tavukları bunun için vermiş olmalı, teşekkürler evren.
Urumi vücudunun tozlandığını, ıslandığını hissetmişti ama zifiri karanlıktan yerler gözükmüyordu Tavukları sanki aylardır hiçbirşey yememiş gibi yerken ilerlemeye devam etti
-Nerede bu sınıf be!
*
-Off yine mi tavuk! menünüzde başka birşey yok mu ya? Yine de yiyeceğim evren beni tavuktan asla bıktıramazsın!!
Karnının şiştiğini hisseden kız kendini taşıyamıyordu..
Uyuşan bacaklarıyla sınıfı arıyordu
-Evvet 1-3 sınıfı! sonunda gelebildim kitabım bu sınıfta olmalı...
kapının kolunu çevirdiği anda başının döndüğünü, gözlerinin karardığını hisseden kız bir daha kararan gözlerini açamadı...
+Yemek hazır!
diğer gün yemekhane aç öğrencilerle doluydu
-Uruminin bu yemeği kaçırdığına inanamıyorum!
+dalga geçmesene ya! burda intihar eden birinden bahsediyoruz.
-Oh ne yalan söyleyeyim o kızı pek sevmezdim. en son kitabını bizim evde unutmuştu ders kitabınının sayfalarını koparıp yemek tarifleri yazmış inanabiliyor musun?! çok aç gözlü bir kız!
+Yine de yemekhaneci kadına bu lezzetli tavuk tarifini verdiği için Urumiye minnettar olmalıyız.
Karnı doymuş öğrenciler... mutlulukla dolu bir okul...
MUTLU SON
