Sonsuzluğun Kıyısında (Genişletilmiş Versiyon)
Giriş: Zamanın Unutulmuş Kokusu
İstanbul, sonbaharın en melankolik ve bir o kadar da büyüleyici yüzünü gösteriyordu. Karaköy’ün sakinleşmiş arka sokaklarında, rüzgâr kaldırım taşlarında dans ediyor, denizden gelen tuzlu koku eski binaların cephelerine siniyordu. Bu sokakların birinde, dışarıdan bakanlara adeta zamansız bir sığınak gibi duran küçük bir sahaf vardı: "Anka Sahaf".
Dükkânın sahibi Yaşar Amca, içerideki sararmış yaprak kokusunun, on yılların birikmiş hatırasının ve ahşap rafların arasında adeta demirbaş gibi dururdu. Dışarıdaki dünya hızla akıp giderken, burası saatlerin durduğu, kelimelerin can bulduğu bir adaydı.
Defne, o akşam iş çıkışı, üzerindeki ağır kurumsal hayatın ve monotonluğun yorgunluğunu üzerimden atmak için kendini bu sığınağa atmıştı. Yirmilerinin sonundaydı; hayatını excel tabloları, toplantılar ve geleceğe yönelik kusursuz planlar üzerine kurmuştu. Sürprizlere yer olmayan, güvenli ama bir o kadar da ruhsuz bir düzeni vardı. Rafların arasında parmaklarını gezdirirken, gözü deri kapaklı, sırtı biraz yıpranmış koyu yeşil bir şiir kitabına takıldı. Kitap, Attilâ İlhan’ın ellerinden çıkma eski bir baskıydı.
Kitabı raftan dikkatlice çektiğinde, sayfaların arasında bir hışırtı koptu. Kitabın arasından hafifçe kayıp yere süzülen şey, kenarları sararmış, kurumuş bir manolya yaprağı ve üzerine zarif bir hatla düşülmüş küçük bir not kâğıdıydı.
"Beklemek, zamanın en güzel israfıdır; eğer sonunda sen varsan."
Defne’nin nefesi anlık olarak kesildi. Cümlenin ağırlığı, kalbinin ta ortasına dokunmuştu. Notun altında ne bir isim ne de bir tarih vardı; sadece kâğıda yıllara meydan okurcasına sinmiş hafif, tatlı bir yasemin kokusu kalmıştı. İçinde açıklayamadığı, göğsünü sıkan ama bir o kadar da tatlı bir heyecan dalgası dolaştı.