"Her tanışma bir karşılaşmayla başlar."
Uygulamaya bir değişiklik olması için kitabımı buraya da yükleme kararı aldım, daha öncesinde çizgideydim. Çıtır çerezlik bir kitap kafa dağıtmalık gayet eğleneceğinizi düşünüyorum.
Kitabımı kısaca özetlemek gerekirse, bu kıtaları sıralayabilirim.
Ailesi onu dinlemedi.
O, kendi sesini bulmak için evlendi.
Ne Arda’ya güveniyordu…
Ne de aşka inanıyordu.
Ama bazı şeyler planlanmaz.
Bazı şeyler... kendiliğinden olur.
Aşk kuralları dinlemezdi...
O zaman karakterlerr: Karakterlerimiz biraz uzun ama bu kitabı daha heyecanlı yapar.
Saye Yılmaz:
Sesi kısıldığında bile susmayan bir kız. Hayatını kendisi seçmek istediği için herkese karşı gelmiş biri. Cesaretin adı, denizler kadar güzel ama bir o kadarda dalgalarla dolu, umut ve özgürlüğün vücut bulmuş hali.
Arda Yıldırım:
Kurtarılmaya ihtiyacı olduğunu bile bilmeyen bir çocuktu. Saye’nin elini tuttuğunda ilk kez özgür hissetti. Onun hayatının bir döneminde mutluluk diye bir şey yoktu, umudu yoktu veya bir hayali. Sonra Saye girdi hayatına ve tüm renkleri alt üst etti.
Mira Bulut:
Bazen bir arkadaş, gerçek bir kardeşten daha fazlasıdır. Mira tam olarak oydu. Bazen bir kız kardeş, bazen bir anne. Her kızın sahip olmak istediği bir arkadaş.
Batu Kurtaran:
Herkesin hayatında olması gerektiğini düşündüğüm o arkadaş. Sessizce yanında duran ama seni her an anlayan biri. Gerektiğimde yanımda olan her kızın hayatında bir tane olması gerektiğini düşündüğüm abimden abi olan arkadaşım.
Aziz Yılmaz:
Bazı babalar sadece “baba”dır. Sevgisizliğiyle iz bırakanlardan. Saye babasından babalık görmemiş o kız.
Kübra Yılmaz:
Saye’nin anne dediği ama hiç “anne gibi” hissettirmeyen kadın.
Baran Yılmaz:
Aynı kanı taşıdığına pişman eden bir abi. Nefretin ailede bile yeri olduğunu gösteren, gereksiz varlık.
Büşra Yılmaz:
Kocanın kardeşini sevmek zorunda değilsin. Ama Büşra sevdi, korudu. Gerçek bir abla gibi.
Irmak Aslan:
Arda’nın ablası ama aslında herkesin ablası gibi. Sıcacık, samimi, içten.
Akif Yıldırım:
Bir kız çocuğu için de önemlidir bir baba, bir erkek çocuğu içinde Arda bu şansa hiç ulaşamadı. Baba kelimesini bile ağzından doğru düzgün bir kere bile çıkaramadı.
Neriman Yıldırım:
Anne derken hep bir tarafı eksikti Arda ne doya doya sarılabildi her çocuk gibi ne de her çocuk gibi anne anne diyemedi. Herkes düştüğünde anne diye ağlarken o insanlardan göz yaşlarını sakladı.
Sare Sordan:
Bir kadın bir kadının düşmanı olabilir miydi? Siz hayır deseniz de Sare bu konu hakkında pekte öyle düşünmüyor gibi. İnşallah hayatınızda Sare gibilerine denk gelmezsiniz.
Sarp Sordan:
Dünyaya pek bir katkısı yok. Baba parasıyla övünen insanları bilir misiniz? Sarp işte tamda onlardan biri maalesef kendisinin elle tutulur bir yanı yok.
Ayaz Saygın:
Arda’nın en yakın arkadaşı. Sessiz destek, gerektiğinde koca bir duvar gibi arkasında duran biri. Arda, Ayaz'ı tanıdıktan sonra asla bir abim, bir kardeşim olmadı demedi. Bir tek Ayaz'a güvendi, başka kimse ona güven veremedi. Saye dışında.
Lara Soykan:
Henüz sahneye çıkmadı. Ama adımlarının sesi çok yakında duyulacak. Bir balerin gibi: zarif, güçlü ve dikkat çekici.
