Bölüm 4

O kadar çocuk, yaşlı, kadın, erkek o kadar insanlar öldü ki bunu savaşı çıkartanların vicdansızlığına bırakıyorum ne arkadaşlarım kaldı ne de ailem... Aradan 5 yıl geçti 15 yaşında oldum ben... Hala ailemden bir haber yok. Şuan bir grubun lideriyim yemen tarafına gideceğim... Tek bir arkadaşım var o da yardım görevlisi Michael, Amerika 3 bin çocuğu ülkelerine evlat edinmek isteyen aileler için alıyormuş. Michael ile hangi çocukların Amerika'ya gideceğine baktık benim ismim yokmuş. Kader böyleymiş demek... Yapacak birşey yok ertesi gün oldu Michael beni zorla kaldırdı ve bugün listede benim ismimin olduğunu söyledi Amerika'da yeni bir ailem olacaktı. Ya beni sevmezlerse? O zaman napacağım? Ertesi gün hemen uçağa bindim. Uçağa hayatımda ilk defa binmiştim uzaktan bile uçak denen bir araç görmemiştim.. Hostes olan kadın bana hangi içecek istediğimi sordu. Mango suyu istedim ve bir anlığına babam geldi aklıma.. Bisikletiyle bana hep mango götürürdü annem ise suyunu sıkar bana içirirdi. Onları gerçekten çok özledim. Keşke onları bir daha görebilsem... Uçaktan indim ve yeni ailemin yanına gittim bana Amerika'da kış olduğu için sıcak tutacak giysiler verdiler. 1 ay geçti iyice birbirimize alışmıştık ailemizin ortak bir bilgisayarı vardı ordan mesajlar yerine baktım ve kuzenim öz babamı bulduğunu şuan da hastanede olduğunu yazmış. Heyecandan yerimde zıpladım. Kendi ülkeme 3 uçakla gidebiliyordum. Sağolsunlar üvey ailem benim için para biriktirdiler ve beni yolladılar...