"Koğuş kalk!"
Ve evet herkesin ne anlama geldiğini ne zaman söylendiğini bildiği o cümle. Say say bitmeyen günler... Gönülde tüten bir aile ve o gönlün boş tarafı...
Nihayetinde askeri zar zor bitirmiştik. Artık hasretinden içten içten kanadığım ailemi görecektim.
E annemin yemekleri, bacımın bitmeyen enerjisi, babamın nerden geldiği belli olmayan ve asla dinmeyen o siniri... Hepsine ayrı ayrı hasretim...
Döner dönmez dostlarla bir çarşıda gezelim bana yeni kıyafetler alalım diye çıktık. Antalyanın deniz kokan sokaklarında saatler geçirdik. Ve işte o an oldu ne olduysa.
Girdiğimiz bir mağaza vardı ki ben o mağazadan nasıl çıkılır unuttum.
Narçiçeği uzun elbisesi, kabarık kolları , hafiften gelen misk kokulu parfümü ve en önemlisi o mahzun bakışları... Resmen gidip yalvaracaktım bakma öyle, söyle derdini ben ölürüm yine sana derman olurum.
Adı neydi, kaç yaşındaydı, acaba evli miydi, belki sözlüsü vardı... Ee dup duru bir güzellik, kim kaçırır ki?
Ama işte insanoğlu bazen mantığını devreye koyamıyor.
İstemsizce yanına yaklaşıp sadece gözlerine bakakaldım. Öyle gözlerdi ki insan anca bakardı bu gözlere. Kim hüzün verirdi ki? Hangi vicdansız?
Bana da saniyelerce bakıp sonra utanarak kaçmak düştü tabii...
Ama ben o gözleri hayatımın sonuna kadar koruyacağıma o günden söz vermiştim.