"Sen bu sınavı başaracaksın. Göreceksin hep doğru şıkları işa retleyeceksin. Yapabilirsin, içime öyle doğuyor."
"Ben mi? Şaka yapıyorsun herhalde anne. Biliyorsun, hiç çalış- madim."
"Derste dinlediklerinle başaracağından eminim. Ben sana gu- veniyorum. Sen zeki bir çocuksun." "
Yapamazsam kızmak yok tamam mı?"
" Oğlum, neden kızayım? İster birinci ol ister sonuncu, sen her halinle benim çocuğumsun. Ama yapacağından emin olduğum için endişelenmene gerek yok."
"Biliyorum."
"Kendine inanmak başarının en önemli unsurudur bunu bil. " "
Evet, ben yapabilirim, yapacağım."
O zaman içeri gir, bütün soruları dikkatlice oku ve yap." "
"Tamam, anne o iş bende, fulleyeceğim."
Aynen, aferin. Sana da bu sözler yakışır."
"Ben gidiyorum."
"Başarılar oğlum."
"Sağ ol annem."
Özgür annesini öptü. Merdivenleri üçer üçer çıktı. Buyuk cam kapıdan içeriye girdi. Kapıdaki görevli, mesajda belirtilen sınıfın yerini tarif etti. Hemen giriş katta sağ tarafa yöneldi. Üçüncü ka- pida durdu, tekrar kontrol etti. Doğru olduğundan emin olduktan sonra kendi sırasına oturdu. Öğretmen sınıfa girdiğinde Özgür etrafa bakınıyordu. Hala boş olan sıraları görünce sınavın başla- masına biraz daha vakit olduğunu düşündü. Sınava yoğunlaşmak için başını sıraya koydu. Odaklanmaya çalışırken duyduğu ses Üzerine, başını kapıya doğru kaldırdı. Karşısında bir yetmiş boyla- rinda, zayıf, ince bacaklı, kıvırcık saçlı bir kız duruyordu. Hızlı hızlı nefes alışından koşarak geldiği belliydi. daha baslamadı Gel yerine otur
"Sınav başlamadı değil mi? Geç kalmadım değil mi hocam?"
Elindeki kupayı masaya bırakan Sedat Hoca, kapıdaki öğrenci ye dönerek "Hayur gülümsedi başlamadı. Gel, yerine otur." Kan kırmızısı kalemliğiyle Özgür'ün yanındaki sıraya oturan
" kız, kendi kendine konuşuyordu.