Gece İstanbul'un karanlık sokaklarını sessizce örtüştü. Uzaklardan Şiran sesleri duyuluyor, rüzgar apartmanların arasından uğuldayarak geçiyordu. Melisa odasında kitap okuyordu. On sekiz yaşındaydı; gençliğin en taze zamanında hayalleriyle doluydu. Ama o gece tüm hayalleri paramparça olacaktı.
Kapının sertçe çalınışı kalbine bir korku gibi saplandı. Babası rıza, her zaman ki öfkeli sesiyle"Melisa aşağıya in!" Diye bağırdı.
İsteksizce merdivenlerden indiğinde salonun ortasında yabancı adamlar gördü siyah takım elbiseleri içinde bakışları soğuk ve ürkütücüydü masanın başında oturan babası yüzünde yalancı bir gülümsemeyle konuşuyordu
"Melisa bu beyefendiler artık bizim misafirimiz"
O an kalbi sıkıştı babasının gözlerinde alıştığı sertlikten farkli birşey vardı; çıkar. Anlam veremediği bir anlaşma havası... Ve sonra salona girdi. Gözleri karanlığın içinde parlayan o adam
KAAN DEMİR
Uzun boylu, güçlü duruşu, masanın gerisinde bir gölge gibi yükseliyordu. Zümrüt yeşili gözleri karşısındaki genç kızı suzerken sanki ruhunun derinine işliyordu. Melisa, ilk kez böylesine tehlikeli ve aynı zamanda çekici bir bakışla karşılıyordu.
Rıza, kahkasını bastı "Borçlarımı kapattım Melisa. Bundan sonra Kaan Bey'in koruması altında olacaksın"
Melsia'nin nefesi kesildi.
"beni... Sattın mi?"
Kaan hiç konuşmadı. Sadece ayağa kalktı, ağır adımlarla melisa'ya doğru yürüdü. Gölgeler içinde devleşti, genç kızın üzerine çöktü.
Ve o an, Melisa anladı. Hayatı artık ona ait değildi.
