2010-İZMİR
Saat 19.53 civarları arkadaşlarıyla bahçede yakartop oynarken küçük kızın babası seslendi “Kızım eve gel artık yemek yiyeceğiz” kız bıkkın gözlerle bakarken”tamam babaa” diye cevap verdi.Arkadaslarıyla vedalaşıp eve çıktı.Belki de o gün ailesiyle son yemeğini yiyceğini bilmeden mutlu ama huzursuz dakikalar geçirdi.Yatmadan önce babası “İyi geceler çimen gözlüm” diyerek alnına bir öpücük kondurdu.Gece büyük sarsıntıyla uyandı babası ve annesi çimen gözlü kızlarına sesleniyolardı tüm apartman büyük bir gürültüyle yıkıldı.Ailesi dahil bütün bina enkaz altındaydı Elisa ağlıyordu annesi babası bağırıyordu “Sesimi duyan varmı?” .Günler geçti belki de haftalar artık annesiyle babası bağırmıyordu.Elisayı bir hafta sonra elindeki kuzusuyla kurtarmışlardı kahramanları.Ordan sadece komsularının ve annesiyle babasının cesedi çıkmıştı.O gün Elisayla arkadaşları son bir defa sarılıp yolları ayrılmıştı hepsinin acısı farklıydı.Elisaya ailesinden kalan seyler ise fotoğraflar,anılar ve hiç boynundan çıkarmayacğı o kolye. Küçük kız göz açtığı ülkesinde anılarına veda ederek anneannesi ve dedesiyle Fransaya döndü…