SARMAŞIK (ASKER KURGUSU)

Arkadaşlar asker kurgusu dediniz size mis gibi bir kurgu ile geldim. Evet, okumaktan pişman olmayacağınız bir kitap yazmaya başladım. Destek olursunuz artık 😉 Alper Mert, Serdar Albay’ın odasında dimdik ayakta duruyordu. Omuzları gergin, yüzü ise kendini tutmaya çalışan bir adamın yüz ifadesini taşıyordu. Fakat içindeki huzursuzluk duruşuna yansımıştı. Serdar Albay, masasının arkasında oturmuş, önündeki dosyalara göz atarken Alper’in sabırsızlığını fark etti. Gözlüğünü çıkarıp masanın üzerine koydu ve ona baktı. "Bir şey mi söylemek istiyorsun, Mert?" Alper, biraz duraksadı. Karşısındaki adam yalnızca bir komutan değil, aynı zamanda baba figürü gibiydi. Ama bu sefer onun verdiği kararı sorgulamak istiyordu. Derin bir nefes aldı. "Komutanım, benim timimde kadın asker olmayacaktı." Serdar Albay, bu beklenen tepkiyi karşısında oldukça sakin kaldı. Sandalyesine yaslanıp kollarını göğsünde birleştirdi. "O Umay Tomris Özçelik gelmeden önceydi, asker." "Komutanım, ben daha önce—" Serdar Albay, Alper’in cümlesini tamamlamasına izin vermedi. Sesi bir ton daha ciddileşti ama hâlâ bir bilgelik taşıyordu. "Merak etmene gerek yok. Umay çok iyi bir askerdir, güvenilirdir, dayanıklıdır. Kolay kolay söz çıkmaz ağzından, bilirim. İçinde diri tuttuğu tek şey vatan sevgisidir. Babası da askerdi, Yüzbaşı Yusuf Özçelik. Şehit düştüğünde Umay daha küçük bir kız çocuğuydu. Ama o günden sonra kendine bir söz verdi ve bu noktaya kadar geldi." Alper, başını hafifçe eğdi. Komutanına olan saygısı gereği sesini yükseltmiyordu ama içinde bir yangın vardı. Bu kararı kabul etmek istemiyordu. "Komutanım, daha önce olanları yaşadıklarımızı biliyorsunuz." Serdar Albay’ın yüzünde hafif bir hüzün belirdi. O da Alper’in geçmişte yaşadığı bu acıyı biliyordu. Ama verdiği karardan geri adım atmaya niyetli değildi. Sesini yumuşatarak devam etti. "Alper, anlamanı istiyorum. Umay sadece bir asker değil. O, babasının adını yaşatmak için, vatanına hizmet etmek için burada. Onu tanıdığında ne demek istediğimi anlayacaksın. Evet, geçmişte acı yaşadınız. Ama bu Umay’ın hatası değil. Ona önyargıyla yaklaşmak, kendi timine zarar vermektir." Alper, ellerini sıktı. Sanki bu konuşmada bir şekilde kendisinin haklı çıkmasını bekliyordu ama Serdar Albay kararlıydı. "Komutanım, biliyorum, ama—" "Bitmiştir asker," dedi Serdar Albay sert bir ses tonuyla. Artık bu konuda daha fazla tartışma istemediği belliydi. "Umay artık senin timinde. Bu bir emirdir." Alper, komutanına bir süre daha baktı. İçindeki tüm öfkesi ve kafa karışıklığına rağmen askerdi, emirlere itaat etmeliydi. Dik durdu, selamını verdi ve sesi titremeyen bir kararlılıkla yanıtladı. "Emredersiniz, Komutanım." Serdar Albay, Alper’in odadan çıkarkenki yüzündeki ifadeyi fark etti. Bu kararı hazmetmesi zaman alacaktı. Ama Serdar Albay, Umay’ın bu tim için ne kadar doğru bir seçim olduğunu çok iyi biliyordu. Kapı kapandığında, arkasına yaslanıp Umay’ın özgeçmişine bir kez daha baktı. Kendi kendine mırıldandı: "Sana güveniyorum, Umay. Alper de bunu öğrenecek."