Sabahları kahve kokusuyla uyanmak isterdim;ama itiraf etmeliyim ki,alarmın"bir daha ertele"tuşuna birinci kez basmanın verdiği o kısa zafer hissi kahveden daha güçlü geliyor.
Bugün de öyle oldu.Gözümü yamalak açıp telefon ekranına baktığımda saat çoktan"geç"ile"feci geç"arası bir yerdeydi.Ve bu,normal bir gün için bile büyük bir sorundu;çünkü o sabah hayatımda "mesajda çok tatlı ama gerçekte kesin fos çıkar"diye korktuğum kişiyi görmeye gidiyordum.
Banyoya koştum;saçımı aynaya bakmadan topladım.Yemin ederim,insan acil bir durumdayken eline geçen ilk lastiğin kalitesine bile şükrediyor.Sonra dolabı açtım ve...Tabii ki,tam o gün giymek istediğim gömlek,ütüsüz halde bir köşede kırış kırış bana bakıyordu."Beni ütülemezsen rezil olursun"der gibiydi."Sen zaten rezilsin"dedim hızlıca başka bir tişort geçirdim.
Annem kapıdan çıkarken beni durdurdu;"Saçın niye öyle kızım?"
"Moda anne"dedim."Dağınık doğal görünüm."
"Doğal felaket gibi olmuş"diye arkamdan söylendi.
Dolmuşa yetişmek için sokağın köşesine kadar koştum.Bir elimle telefonu,bir elimle cüzdanı tutuyordum.Nefes nefese kalmıştım."Ben geliyorum,biraz geç kalabilirim,kusura bakma"diye mesaj yazıyordum.Daha cevabını bile okuyamadan dolmuş freniyle durdu,ben de nerdeyse kendimi kapıdan içeri fırlattım.İçeridekiler bana bakıyordu;sanırım saçım ve nefes nefese halim sabah saati için biraz fazla heyecanlı gelmişti.Kendime"sakin ol"dedim.Sakinlik...Güzel fikir keşke becerebilsem. Buluşma yerine vardığımda ise...O oradaydı.Elinde kahvesi,bana gülümsedi.Ve o an anladım;bazı anlar var,insanın en dağınık,en komik,en panik halinde bile başına güzel şeyler gelebiliyor.Gülümseyerek yanıma geldi;"Sanırım sen de sabahları uyanamayanlardansın"dedi."Hem de tam zamanlı"dedim.Ve işte hikayemiz tam da orada güneşin yeni yeni yükseldiği,kahve kokulu sabahta,benim ellerim hala titrerken başladı...
