Orçun sessizce cips paketini açtı ve içine bakarak hayatını sorgulamaya başladı.
Aşkın, Orçun’un omzuna dokunarak kıkırdadı. "Üzülme kanka, en azından hâlâ bu evde kabul görüyor gibisin."
"Hı hı, çok belli" diye homurdandı Orçun.
"Hadi hadi, oturma odasına geçelim, yoksa Atlas gerçekten bizi tek tek kapının önüne koyacak" dedim, gülerek.
Eslem önden yürüyüp kanepeye yayıldı. "Ya cidden, Atlas niye bu kadar gergin? Aşk hayatında bir problem mi var?"
Orçun kaşlarını kaldırdı. "Varsa da ben olmayayım, valla beni harcar."
Tam biz yerleşirken Dudu Teyze elinde bir tepsiyle geldi.
"Bakın, size çay da getirdim. Yalnız dökmeden için, geçen sefer halıya çay döken kimdi?"
Aşkın ve ben aynı anda Eslem’i işaret ettik.
"Ya bir kere oldu, bir kere! Yemin ederim aileden dışlanıyorum artık" diye söylendi Eslem.
Orçun gülerek çayını aldı. "Aileye bile kabul edilmedin ki dışlanasın."
Eslem yastık fırlatırken televizyonu açtım. Tam diziyi açacakken telefonum titredi.
Ama ekrana bakınca gözlerim hafifçe büyüdü. Gelen mesaj beklemediğim bir kişidendi.
Atlas abiden.
Atlas abi: Kimseye çaktırmadan iki dakika odama gelebilir misin?"
Bir anlık sessizlik oldu. Eslem gözlerini kısarak bana baktı.
"Ne oldu? Rengin attı" diye sordu merakla.
"Regl takvimi" dedim hemen.
Eslem gözlerini kocaman açtı. "Kanka, yerini biliyorsun. Tuvaletin pedlerim de dolabın sağ alt köşesinde."
"Tamamdır" dedim ve telefonu kapattım.
Ama içimde tuhaf bir his vardı. Atlas pek mesaj atan biri değildi. Eğer bana mesaj attıysa... Gerçekten önemli bir şey olmalıydı. En azından öyle umuyordum.
