Okyanus Derin
Eslem’in evindeydik. Yatağın üzerine yayılmış, her zamanki gibi dedikodu yapıyorduk. O anda aklıma yanlışlıkla bana yazan o "dayısını arayan sapık" geldi. Telefonu elime alıp Eslem’e doğru döndüm.
"Eslem, bak şuna," dedim telefonu uzatarak. "Adam kahve içmeyi teklif etti."
Eslem’in gözleri büyüdü. Telefonu elimden kaptığı gibi mesajlara bakmaya başladı. Yüzündeki ifadeyi görünce bir kahkaha attım.
"Gerizekâlı..." diye mırıldandı.
"Ne dedin sen?" diye sordum kaşlarımı çatarak.
"He? Yok, bir şey." Hızla toparladı kendini. "Şey, sen ne dedin peki?"
"Ne diyeceğim? Tabii ki engelledim. Manyak mısın kızım? Adam sapık diyorum."
Eslem yüzünde anlam veremediğim bir ifadeyle telefonu bana geri verdi.
"Bence biraz daha konuş. Belki sapık değildir. Eğleniyorsun, belli. Belki iyi birine benziyordur, kim bilir?"
"İyi birine benzemesi mi?" dedim şaşkınlıkla. "Eslem, adamın girişine bak! Bana dayısı diye yazmış, sonra da hiç utanmadan konuşmayı devam ettirmiş. İyi biri olsa ne olur? Böyle şeyler filmlerde olur, gerçek hayatta değil. Ayrıca sapık olmadığı ne malum?"
Eslem omuz silkti.
"Tamam, tamam. Ama yazmayı bırakırsan ne yapacağını merak etmeyecek misin?"
"Eslem, delirdin mi gülüm sen? Tabii ki merak etmeyeceğim. Delinin biri işte."
Eslem biraz ofladı, biraz pofladı.
"Ay kesin bizim genlerimiz bozuk. Bu kadar bir insan nasıl mal olur? Dümdüz yol var karşında, ak git."
Elimi yüzünün önünde salladım.
"Dünyadan Eslem'e, dünyadan Eslem'e... Eslem dıt dırıt! Acaba mimarlık fakültesinde size çok iş yaptırıyorlar diye mi delirdin aşkım sen?"
Eslem güldü.
"Onun da etkisi var. Neyse, sana ne anlatmadım beeen. Yeni biriyle konuşuyoru-"
Eslem tam anlatacakken lafı yarıda kesildi. Çünkü içeri Eslem'in abisi Atlas girmişti.
Önce Eslem'e, sonra bana baktı.
Nedense Atlas'ın bakışları üzerime çevrildiğinde garip bir şekilde geriliyordum.
"Abi, noldu?" diye sordu Eslem gayet sıradan bir tavırla.
Atlas bakışlarını benden çekip kardeşine döndü.
"Yemek vakti. Annem çağırıyor. Arkadaşın da kalacak mı?"
Eslem başını salladı.
"Kalıyor, merak etme."
Atlas kısa bir şekilde başını salladı.
"Tamam."
Başka hiçbir şey söylemeden odadan çıktı.
Ama çıkarken arkasında tuhaf bir hava bırakmış gibiydi.
Atlas'ın gitmesiyle birlikte üzerimden büyük bir yük kalkmış gibi hissettim. Derin bir nefes aldım ve farkında olmadan saçlarımı düzelttim.
İstemeden de olsa onun yanında her seferinde geriliyordum. Ne zaman konuşsak... ya da aslında konuşmasak bile, üzerimde açıklayamadığım bir baskı hissediyordum.
Fazlasıyla garip biriydi.
Sessizdi. Genelde kimseyle gereksiz konuşmazdı.
Ama anladığım kadarıyla bu tavrı en çok bana karşıydı.
Bana karşı bir nefreti olduğundan neredeyse emindim. Çocukken ne kadar iyi anlaşırsak anlaşalım bı şekilde bu noktaya gelmiştik.
