Bölüm 2

Bugün eve dönüyordum.Ailemi o kadar çok özlemiştim ki...Ama bir yandan da çok korkuyordum.Yalanımı onlara söyleyecek miydim?Yoksa bu saçma yalanı devam mı ettirecektim?Bu konu hakkında gram fikrim yoktu.Sabah saat 5'di.Uçağım saat 7 de kalkacaktı.Bavulum dünden hazırdı.Aslında herşey hazırdı ama makyaj yapmak için bu kadar erken kalkmıştım.iki saat makyaj yapmayacaktım tabii ama 1 saatimi makyaja vermeyecektim.Hemen makyaj masama oturdum.Yuzumde doğuştan oluşan bir lekem vardı ve bana kalırsa kötü görünüyordu.Orayı hemen fondotenle kapattım.Biraz allık sürdüm.Bu sıcak yaz aylarında yanmış görüntüsü bence çok güzel görünüyordu.Birazda rimel sürdüm.Çok hafife de pembemsi bir ruj sürdüm.Sanirim makyajı yapmaktan çok şarkı söylemiştim.Ve bir buçuk saat geçmişti.Sadece yarım saatim kalmıştı elim ayağıma öyle dolanmıştıki bir ara yere kapaklanmıştım.Hemen bavulumu alıp evden çıktım.Havalimanına geldiğimde saat altıyı elli geçiyordu gereklı işlemleri hallettikten sonra uçağa doğru ilerledim.Tam zamanında yetişmiştim.Tam oturdum her sey yolunda derken kalın bir ses duydum."Hanımefemdi orası benim yerim"yanımdaki adama kafamı kaldırıp baktım.Söyledigi şey kendimi sorgulamama neden olmuştu hemen biletime baktım gayette doğru yere oturmuştum."Yalnız ben doğru yere oturdum sizin bir yalnışliginiz olmalı"dedim nazik bir sesle adamın birden kaşları çatıldı.Sinirlendigi her halinden belli oluyordu ama neden sinirlendigini anlamıştım."Benim bir yanlışlığım yok kalk yerimden hadi"diye sesini yükseltti.Sesini yükseltmesiyle sinir seviyem tavan yapmıştı.Buyuk bir sınır ve hışımla ayağa kalkıp karşısına sıkıldım."O sesini ilk önce bir düşür babamın oğlu yok senin karşında.Hem kör değilsen biletinde C7 yazıyor yani bir arka koltuğumdasın.Sesini yükseltip artistlik taslayacagina bir göz doktoruna git."dedim ben de sesimi yükselterek bana hiçbir şey demeden arka koltuğa geçti.Uçak kalkışa geçiyordu.Bende kendime bir film açmış onu izliyordum.Tek sorun arkamdaki şahısın sürekli koltuğuma vurmasıydı.Birincisine yanlışlıkla dır dedim.İkinciye de yanlışlıkladır dedim ama üçüncusuyle artık sinirim öyle bir tavan yapmıştı ki.Ama ucaktayken çok da dikkatleri üzerine çekmek istemiyordum.Arkamı dönüp"Rahat dur"dedim ona sessizce.O da gıcık bir şekilde sırıtarak"Durmazsam ne olur?"dedi.Kavga çıkmaması için susup önüme döndüm.Dayanabilirdim,bu sinir bozucu çocuğa dayanabilirdim.Filmi izlerken yarısında uyuya kalmışım.Beni o çocuk uyandırmıştı.O çocuk diyorum çünkü adını bilmiyordum.Uçaktan inerken bana seslendi ve yanıma gelip karşıma dikildi."Tanıştığıma memnun oldum!Bu arada adımı hiç sormadın kırıldım.Mert ben.Senin adın ne?"diye sordu.Hey ne bu samimiyet?Ona sorgular bakışlar attıktan sonra elimi uzatım."Sezgi"dedim.O da uzattigim elimi tutup"Sezgi.Güzel isimmis."diyerek yanımdan gülerek ayrıldı.Ben de bir taksi çevirip evime dogru gidiyordum.Aileme kavuşmama çok az kalmıştı ama ben hala yalanım yüzünden başıma gelecekleri düşünüyordum.