Sanrım kaybolduk

Bunu anlatmak kolay değil, çünkü resmi bir başlangıcı yok. Bir gün oldu demek bile yanlış olabilir. Sadece bazı şeyler değişmeye başladı. Önce rüyalarım. Sonra insanlar. Sonra da… ben. Onu ilk gördüğümde bunun önemli olduğunu anlamadım. Sadece bir adamdı. Kalabalığın içinde kaybolabilecek türden. Ama kalabalık onu kabul etmedi. Sanki etrafındaki dünya biraz daha yavaşladı. Sanki herkes onun etrafından geçerken fark etmeden bir boşluk bırakıyordu. Sonra fark ettim. Ben onu daha önce “görmüş” gibiyim. Ama bu bir hatıra değil. Daha çok… zihnime yanlış yerleşmiş bir iz gibi. Bunu açıklayan hiçbir normal ihtimal yok. Çünkü ben onun hayatında yokum. O da benim hayatımda yoktu. Ama ikimizde de aynı şey var: eksik bir sahne. Bir gece, telefonumda eski bir kayıt buldum. Tarihi yoktu. Kim çektiği belli değildi. Sadece bir an: Bir köprü. İki kişi. Eller birbirine uzanıyor. Ama yüzler… net değil. Videoyu izlediğimde midem bulandı. Çünkü o ellerden biri benim gibi hissettiriyordu.