Bölüm 2

İnsanlar hep derlerdi kalbimde kelebekler uçuşuyor falan bu aşktan oluyor benimki tam tersi aşkımın değil nefretimin başladığı gün.”acaba hizmetçilik mi yapsam”dedim sessizce bir anda bir el çenemi tutup havaya kaldırdı en kötü günümü öldüğüm gün sanıyordum ama bu gün kafamı havaya kaldırdığımda sivri çeneli yeşil gözlü dağınık bir çocuk vardı aklımda bir ışık yandı evlensem çalışmama gerek yoktu temel soruları biliyorum en azından adın ne?kaç yaşındasın?ne iş yapıyorsun? bana gereken şeyler bunlar bir an bir ses geldi “sen gece misin ?”adımı nerden biliyor bu “evet”neden böyle bir şey dedim ki otobüs sesi geldi kafamı kaldırdığımda otobüsü gördüm içimdeki ses “üzgünüm yakışıklı beni evde bekleyen belalar var”ayağı kalktım otobüse yürüdüm cebimden otobüs kartımı çıkardım adımımı otobüse atığım an biri kolumu tutu.