Esmiralda, eski kitapçıları gezmeyi çok severdi. Rafların arasında dolaşırken parmaklarına yapışan o toz kokusunu,kitapların sayfalarından yükselen geçmişe ait sesizliği kendine yakın hiss ederdi.
O gün yağmurlu bir sonbahar sabahıydı,küçük bir sahafın köşesinde kalın,deri kaplı kitap dikkatini çekti. Kapakta hiç bir yazı yoktu. Kitabı eline aldı,sayfalarını karıştırmaya başladı. Tam ortasında, sararmış yaprakların arasından küçük bir zarf kaydı yere.Esmiralda zarfı aldı, üzerinde solmuş mürekkep ile yazılmış tek bir kelime vardı: "Sevgilim..."Dudağında hafif gülümseme yarandı,zarfı açıp açmamak arasında tereddüt etdi, ama merakı daha ağır bastı. İçinden katlanmış bir kağıt çıktı.Yazı bir az yamulmuştu ama yinede okuna biliyordu."Ben sana bakarken,dilimdeki tüm kelimeler susuyor.Sana söyleyemediklerimi bu satırlara sakladım Bir gün okursan bilki,sen benim yarım kalan cümlemsin..."
Esmiralda satırları okudukca derin bir nefes aldı. Sanki zaman durmuştu. Kim yazmıştı bu mektupu? Kime yazılmıştı bu mektup?
O an içinde garip duygular yarandı:"sanki bu kelimer beni bulsun diye yazılmıştı..."
Esmiralda bilmiyoduki,o gün bulduğup bu mektup onun hayatını değişecekti.