Ertesi sabah Jungkook çok halsiz bir şekilde uyandı. Yattığı yer kanlar içindeydi. Hemen ayağa kalktı ve üzerine yapışan cam parçalarını temizledi. Ardından da evi öylece bırakıp hastaneye gitti. Hastanede eline giren parçayı çıkartıp elini sardılar. Çokça kan kaybettiği için de bir paket serum aldı.
Akşama doğru hastaneden çıktı ve Yugyeom'un evine gitti. Yugyeom kapıyı açtı. Jungkook'u o şekilde görünce çok korktu. Hemen onu içeri aldı.
Yugyeom
Dostum, sana ne oldu?
Jungkook
Taehyung ile ayrıldık.
Yugyeom
Peki eline ne oldu?
Jungkook
Cam girdi. Aslına bakarsan acımıyor biliyor musun?
Yugyeom
Tanrım! Bütün bedenin kesik içinde.
Jungkook
Hiçbiri acımıyor. Acıyan tek yer kalbim...
Yugyeom yavaş ve dikkatli bir şekilde Jungkook'a sarıldı. Bir süre orda kalabileceğini söyledi.
Aradan iki hafta geçti. Jungkook düşünmekten artık kafayı yiyecek duruma gelmişti. Sonunda gidip Taehyung ile konuşmaya karar verdi.
Bir gün erkenden evden çıktı ve Taehyung'un evine geldi. Taehyung tekerlekli sandalye ile kapıyı açtı. Jungkook karşılaştığı görüntü karşısında şaşkına döndü. Taehyung çok fazla kilo vermişti. Artık bedenini taşıyacak hali olmadığı içinde tekerlekli sandalye ile geziyordu. Ayrıca bütün saçları da dökülmüştü. Jungkook'u görünce zorla gülümsedi.
Taehyung
Merhaba Jungkook.
Jungkook gözyaşlarını tutamadı ve ağlamaya başladı. Taehyung'un önüne çömeldi ve başını dizlerine koydu. Taehyung da Jungkook'un saçlarını kısa bir süre okşadı. Daha sonra içeri girdiler. Jungkook koltuğa oturdu.
Taehyung
Hatırlıyor musun? Sana ilk konuşmamızda ailemin kanserden öldüğünü söylemiştim. İkiside kansere 25 yaşında yakalanmışlar. 25 yaşıma geldiğimde bende kanser olacağımı sanıyordum ama olmadım. Bende kaderimde olmadığını yada beni atladığını sanmıştım ki yanılmışım. Ailem gibi olmaz diye düşünürken daha da kötü oldum. Artık yüzüne bile bakamıyorum. O kadar çirkinim ki artık beni sevmezsin bile.
Jungkook koltuktan kalktı ve Taehyung'un yanına gelip önüne çömeldi. Ellerini tuttu ve nazik bir şekilde öptü.
Jungkook
Yanılıyorsun. Seni hala çok seviyorum. Ne olmuş biraz kilo verdiysen yada saçların döküldüyse. Ben senin her şeyden önce kalbine aşığım. Ama sonun ailen gibi olmak zorunda değil.
Taehyung
Nasıl değil? Bu benim kaderim Jungkook ve tedavisi yok. Sana sadece acı getiririm. Başka hiçbir şey getirmem.
Jungkook
Bunun bir tedavisi mutlaka olmalı.
Taehyung
Hayır yok.
Jungkook
Nerden biliyorsun? Bence var.
Taehyung
Hayır Jungkook, YOK! Bir ayda kanserden kaç kişi ölüyor. Tedavisi olsaydı ölen herkesin şuanda yaşıyor olması gerekirdi.
Jungkook
Tedavisi olmasada olur. Son günlerinde sensiz yaşamıcaksam hiç yaşamam daha iyi.
Jungkook eliyle Taehyung'un yanağını tuttu. Taehyung kafasını yana yatırdı ve göz yaşlarının Jungkook'un eline akmasına izin verdi. Jungkook daha sonra ayağa kalktı ve Taehyung'u kucağına aldı. Onu yatağa götürdü ve yatırdı. Kendisi de yanına yattı.
Jungkook
Senin hasta olman hayallerimizi gerçekleştiremeyeceğimiz anlamına gelmez. Değil mi?
Taehyung
Bunu yapma lütfen. Sana yük olmak istemiyorum.
Jungkook
Yük olmak mı? Dalga geçiyor olmalısın. Sana ömrümün sonuna kadar bakabilirim.
Jungkook daha sonra Taehyung'a yaklaşı ve burnundaki bene ufak bir öpücük kondurdu. Birbirlerine sarıldılar ve uyuyakaldılar.
Aradan bir kaç hafta geçti. Jungkook Taehyung'a dediği gibi hayallerini gerçekleştirmişti. Ormanlık bir alanda bir ev almışlardı ve her gün hiç sıkılmadan Taehyung'a bakıyordu. Onu bütün gün ordan oraya taşıyor, mutlu olması için elinden gelen her şeyi yapıyordu. İki tane de köpekleri vardı.
Bir hafta sonu Jungkook evin önüne geldiğinde onun köpeğinin sakin bir şekilde yattığını gördü. Gidip kafasını okşadı.
Jungkook
Hey, arkadaşın nerde bakalım?
Jungkook, Taehyung'un köpeğini sorunca köpek kafasını öteki tarafa çevirdi ve yatmaya devam etti. Jungkook, köpeğinin kafasını çevirdiği yöne gittiğinde gölün kenarında Taehyung'un köpeğini buldu. Köpek ölmüştü. Jungkook hemen koşarak eve gitti. Taehyung'a seslendi ama Taehyung'dan hiçbir cevap gelmedi. Hemen odalarda Taehyung'u aradı. Yatak odasına girdiginde Taehyung yerde uzanmış yatıyordu. Jungkook hemen yanına oturdu ve Taehyung'u kucağına aldı.
Jungkook
Taehyung, iyisin. Yaşıyorsun. Hala hayattasın. Bak ben geldim. Taehyung... Lütfen... Gözlerini aç.
Jungkook eliyle Taehyung'un nabzını kontrol ettikten sonra ağlaması daha çok şiddetlendi. Taehyung'a sımsıkı sarıldı.
Jungkook
Taehyung... Beni bırakma... Lütfen... Gözlerini aç... Meleğim... Sana ihtiyacım var...
Jungkook bir süre ağladıktan sonra Taehyung'u kucakladı ve hemen hastaneye götürdü. Doktorlar hemen müdahale etselerde hiçbir şey yapamadılar. Taehyung sonunda ölmüştü...
Taehyung sonunda gömülmüştu. Herkes hüzünlü ve yaşlı gözlerle yavaş yavaş cenaze yerini terk etmeye başladılar. Sona Jungkook ve Yugyeom kaldı. Jungkook Taehyung'un mezarının başına oturdu ve göz yaşlarının akmasına izin verdi. Yugyeom Jungkook'un yanına geldi ve ona sarıldı.
Yugyeom
Geçecek dostum. Her şey geçicek.
Jungkook
Ya geçmezse Yugyeom? Ya ömrüm boyunca devam ederse?
Yugyeom
Zamanla geçicek. Merak etme biz senin yanındayız.
Jungkook
Teşekkür ederim.
Jungkook biraz daha oturduktan sonra sevdiği çocuğun toprağını son kez sevdi ve evine geri döndü. Evde ne varsa her şeyi topladı ve Yugyeom'un evine taşındı.
Bir sabah Yugyeom uyandığında Jungkook evde yoktu. Köpeği de boylu boyunca yerde yatıyordu. Yugyeom köpeği sevmek için dokunduğunda nefes almadığını fark etti. Hemen Jungkook'u aradı ama telefonu evde çalıyordu. Telefonunu bulduğu yerde de bir mektup vardı.
"Geçicek demiştin... Belki bekleseydim geçerdi ama bu acıyla nasıl bekleyeceğimi bilemedim. Her geçen gün kalbime giren ağrılar çoğalıyordu ve nasıl gidiceğini bilmiyordum. Her sabah baş ağrısı ile uyanıyor, her gece sessizce ağlayarak uyuyordum. Ve ben her şey için de teşekkür ederim Yugyeom. Kendine iyi bak. Umarım gittiğim yerde onu bulabilirim... "
Yugyeom hemen polisi aradı ve bir araştırma başladı. Aradan bir kaç gün sonra da Jungkook'un cesedi denizden çıkarıldı ve gömüldü. Yugyeom bir gece rüyasında Jungkook ve Taehyung'u gördü. Jungkook siyah bir kıyafet giyiyordu. Taehyung da beyaz bir kıyafet giyiyordu ve birbirlerine sarılıyorlardı. İkiside çok mutlu görünüyordu. Yugyeom uyandı ve gülümsedi. Artık onların mutlu olduklarına emin oldu...