Sabah oldu.Alarmın sesiyle uyandım saat 5’ti.Hemen giyindim ve işe gitmeye hazırdım.Otobüse gidiyordum kulaklığımı taktım ve “Hiç sevilmemişim” şarkısını açtım ve otobüsü bekledim.Otobüs geldiğinde bindim akbilimi bastım. “Yetersiz bakiye” sesini duyduğum anda ne yapacağımı şaşırdım.Arkamdan bir el istanbul kartını okuttu ve “Selam,naber ?” bana bu ses tanıdık geldi. Arkamı döndüm ve onun Oğuz olduğunu gördüm “Selam.” Oğuz gülümsedi ve “sen ikili bir koştuğa geç geliyorum.” dedi ve ben ilerlemeye başladım. Ardımdan Oğuz’da yanıma geldi. Kalbimin atışı değişti.”İmdadıma yetiştin ya sen olmasaydın yürüyerek gidecektim.” Oğuz güzel ama küçük bir kahkaha attı. “Sevgilin var mı? Sadece sordum arkadaş olarak yanlış anlama Oğuz.” Oğuz minik bir kahkaha daha attı ve içimi rahatlatcak cevabı verdi.”Yok yanlış anlamadım.Bu arada sevgilimde yok.Ama her ieyimden çok sevdiğim bir kadın var.” kalbim daha hızlı atmaya başladı.”Annem.O benim her şeyim.” bir anda gözümden 2 damla yaş aktı o fark etmeden hemen
göz yaşımı sildim. O sırada avm nin kapısına gelmiştik.
İkimizde indik otobüsten.Girdik içeri.Dükkana geldik.
Çalışmaya başladık.Çalışırken gözüm Oğuza kaydı oda bana bakıyordu. Bana çok güzel bir gülüş attığı sırada yüzün kızardı. O an hayatımızın durduğu andı o an şu andı.O anons o ses. Anons şöyleydi “Lütfen kimse paniğe kapılmasın!Avm şuan karantina altında.Salgın bir hastalık yaygınmış ve şu an buradaki 3 kişi bu salgın hastalığa kapılmış...”
