Mert: “Derin… şimdi burada, yalnızca ikimiz varken… ne hissediyorsun?”
Derin: “Korku var… ama bir yandan da… rahatlama. Sanki yıllardır kaybettiğim bir parçayı bulmuş gibiyim.”
Mert, Derin’in elini sıktı: “Ben de… aynı şeyi hissediyorum. Bu yalnızlık, bizi yeniden birbirimize yaklaştırdı.”
Derin: “Ve kimse bunu bilmiyor… sadece biz…”
Mert: “Evet… ve belki de bu bizim şansımız.”