Mert ve Derin, AVM’nin sessizliğinde birbirlerine adım adım yaklaşıyorlardı. Boş yemek salonuna vardıklarında Mert, Derin’in önüne geçti ve ellerini tuttu. “Eskiden kaybettiğimiz zamanı geri alamayız belki… ama buradan başlayabiliriz,” dedi.
Derin, hafifçe tebessüm etti, gözlerinde hem kırgınlık hem de mutluluk vardı. Sessizlik içinde birbirlerini izlediler; kimse yoktu, sadece onlar. Bu an, yıllardır eksik olan bağın ilk işaretiydi.
Her adımda, her bakışta, AVM onların kendi dünyasına dönüşüyordu. Ve bu yalnızlık, onları hem korkutuyor hem de birbirine daha çok yaklaştırıyordu.