AVM’nin dev boşluğu sessizliğiyle onları çevreliyordu. İnsanların çığlıkları ve ayak sesleri çoktan kaybolmuştu; yalnızca Mert ve Derin kalmıştı. Başta birbirlerine ne söyleyeceklerini bilemediler, yılların kırgınlığı hâlâ taze.
Mert, Derin’in elini bırakmadı; gözleri birbirine kilitlenmişti. “Burada… yalnızız,” dedi içinden, ama kelimeler boğazında düğümlendi. Derin, küçük bir tebessümle karşılık verdi, ama gönlündeki öfke ve özlem bir arada karışıyordu.
Her köşe sessizlikle doluydu. Mert, Derin’i güvenli bir duvar kenarına çekti ve kendi bedenini ona siper ederek korudu. İkisi sessizce orada kaldı, nefesleri birbirine karıştı. Dışarıdan kimse yoktu; zaman yavaşlamıştı sanki, sadece ikisi vardı.
Derin, geçmişte yaşananları hatırladı; Mert’in eskiden yaptığı küçük jestleri, mesajları, geceleri telefon başında bekleyişlerini… Hepsi gözlerinin önünden geçti. Şimdi ise burada, yalnız ve görünmez bir dünyada, geçmiş ve şimdi iç içe geçiyordu.