Arabanın farlarına doğru arkama bakmadan koşmaya devam ediyordum. Arkamda bir yangın bırakmıştım alev alev yanan bir yangın beni kavurup kül edecek o yangından kaçıyordum...nefes nefese ulaştığımda yeni bir hayata başlayacagımın umudu vardı eskisi gibi olmayacaktı herşey yeniden korkusuzca devam edeceğine inaniyordum. Hayal meyal hatırladığım o ayık olduğum saatlerdeki konuşma aklıma geldi...
-İlaç saati geldi mi! Dedi hiddetle
adım seslerini duyuyordum kafamda dönen o ses tonu bedenimi titretmişti...kaç gün olmuştu onunla hiç gözgöze durmadığım bilincimin yerinde olmadığı kaç gün sayamayacak kadar uyuşmuştum artık nefes alışverişlerimin arasında silik bir şekilde gördüğüm ışık gözlerimi yakıyor canımı acıtıyordu... bugun 175'inci gündü saydığım son gündü beni o sesin sahibinin kanatları altında yaşatan veya yaşattığını düşünen silik hafızamdaki o günler.
Adım sesleri azaldı saç tellerim titredi dokunduğu saçlarımdaki sert ellerini hissediyordum tepki veremiyor ses çıkaramıyordum ne halde oldugum hakkında fikrim bile yoktu nefes aldım nefes almak yaşam umudu taşıyordu ve yavaş yavaş karanlığa kendimi teslim ettim...