Ertesi sabah her şey değişmişti.
Telefonu eline aldığında ekran donacak gibi oldu. Bildirimler sayılmıyordu bile. Takipçi sayısı bir gecede katlanmıştı.
Sahnedeki performansının videosu yayılmıştı.
Ama bu kez… farklıydı.
Yorumlar değişmişti.
“Canlı söylemesi çok iyi.”
“Dün dalga geçiyordum, özür dilerim.”
“Bu kız gerçekten olmuş.”
“Konser versin, giderim.”
Bir süre hiçbir şey yapamadı.
Sadece baktı.
Okula gittiğinde ilk defa insanlar saklamadı.
Yanına gelenler oldu.
“Dün seni izledim.”
“Gerçekten iyiydin.”
“Cidden helal.”
Aynı insanlar… ama farklı cümleler.
Garipti.
Çünkü dün gülenler, bugün tebrik ediyordu.
Ama bu kez o, onların değişmesini değil… kendisinin değiştiğini hissediyordu.
Akşam yeni bir teklif geldi.
Bu kez daha büyüktü.
Gerçek bir konser.
Gerçek bir sahne.
Gerçek bir kalabalık.
Mesaj kısa ve netti:
“Seni ana sahnede görmek istiyoruz.”
Kalbi hızlandı.
Ama bu kez korkudan değildi.
Günler hızlı geçti.
Konser günü geldiğinde sahnenin arkası kalabalıktı. Işıklar daha güçlüydü, sesler daha yüksekti.
Ve bu kez… insanlar onu görmek için oradaydı.
Adı anons edildiğinde kalabalık hareketlendi.
Sahneye çıktı.
Ve alkış… bu kez çok daha büyüktü.
İlk şarkıyı söyledi.
Sonra ikinciyi.
Her notada daha da rahatladı.
Kalabalık eşlik etmeye başladı.
Telefon ışıkları açıldı.
Ve o an… hayal ettiği her şey gerçek oldu.
Konser bittiğinde alkışlar uzun süre dinmedi.
Sahnenin ortasında durdu.
Nefes aldı.
Etrafına baktı.
Ve ilk kez içinden şu geçti:
“Başardım…”
Ama hemen ardından başka bir düşünce geldi.
Daha sessiz.
Daha gerçek.
“Şimdi ne olacak?”