Linç eskisi gibi değildi artık.
Yorumlar hâlâ geliyordu ama eskisi kadar sert değildi. Hakaretlerin yerini daha çok “yorumlar” almıştı. Kimi beğeniyor, kimi eleştiriyor, kimi de sadece izleyip geçiyordu.
Ama o, her birini okuyordu.
İyi olanları da… kötü olanları da…
Ve garip bir şekilde, kötü olanlar hâlâ daha çok yer ediyordu içinde.
Yeni bir video yükledi.
Bu kez daha hazırdı. Sesini daha kontrollü kullandı, daha fazla tekrar yaptı. Video bittiğinde ilkine göre daha iyiydi. Bunu o da biliyordu.
Ama paylaş tuşuna basarken kalbi yine hızlandı.
Video yüklendi.
İlk yorum geldi:
“Gelişmiş ama hâlâ eksik.”
Sonra bir tane daha:
“Öncekine göre iyi ama yetmez.”
Sonra…
“Abartmayın ya, bu kadar büyütülecek ne var?”
Ekrana bakmayı bıraktı.
Eskisi gibi yıkılmamıştı.
Ama eskisi gibi güçlü de hissetmiyordu.
Sanki ortada bir yerde kalmıştı.
Ne tamamen kötü… ne tamamen iyi.
Gece odasında otururken aynaya baktı.
Artık kendine sadece “yapabilir miyim?” diye sormuyordu.
Bu kez soru farklıydı:
“Gerçekten iyi miyim… yoksa insanlar sadece alıştı mı?”
Cevap yoktu.
Ama bu kez kaçmadı.
Kulaklığını taktı, şarkıyı açtı.
Ve kimse izlemeden… sadece kendisi için söylemeye başladı.
Çünkü ilk defa şunu fark etti:
Belki de en zor şey… başlamak değil, devam etmekti.