“Saçmalıyorsun.”
Güneş kollarını göğsünde bağladı.
“Hayır, ciddi söylüyorum.”
Odasının ortasında duran Arda’nın yüzü bembeyazdı. Sağ ayağı sargı içindeydi ve hâlâ düzgün yürüyemiyordu.
Güneş sinirle güldü.
“Ben senin yerine erkek basketbol takımına mı gireceğim?”
“Geçici olarak.”
“Bu cümle bile korkunç.”
Arda saçını geriye itti.
“Başka şansım yok.”
Oda birkaç saniye sessiz kaldı.
Dışarıda yağmur yağıyordu. Camdan gelen damla sesleri gerginliği daha da büyütüyordu.
Güneş başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Güneş—”
“Hayır dedim.”
Arda derin nefes aldı.
“Eğer bu turnuvayı kaçırırsam burs gidiyor.”
Güneş sustu.
İşte tam da bundan korkuyordu.
Çünkü kardeşi bu burs için yıllardır uğraşıyordu.
Sabah antrenmanları.
Sakatlıklar.
Uykusuz geceler.
Hepsi bunun içindi.
“Koç oyuncu eksik olduğu an takımı turnuvadan çekecek,” dedi Arda sessizce. “Yerime biri çıkmazsa bitti.”
Güneş kaşlarını çattı.
“Yedek yok mu?”
“Var ama benim pozisyonumda değil.”
“E o zaman—”
“Sen oynarsın.”
Güneş ona boş boş baktı.
Sonra kahkaha attı.
Gerçekten kahkaha attı.
“Sen kafayı yemişsin.”
“Güneş, çocukluğundan beri benimle oynuyorsun.”
“Ama BEN KIZIM.”
Arda omuz silkti.
“Kimse anlamaz.”
“Anlar.”
“Anlamaz.”
“Anlar!”
Arda yatağın üstündeki siyah spor çantasını ona attı.
Güneş yakalamakta zorlandı.
Çantanın içinden siyah bir forma göründü.
Arkasında beyaz harflerle tek bir isim yazıyordu:
CEM
Güneş’in yüzündeki ifade yavaşça değişti.
“Sen ciddi misin…”
Arda bu kez gözlerini kaçırdı.
“Formayı çoktan yazdırdım.”
“Sen delisin.”
“Bir süreliğine sadece.”
“Ya yakalanırsam?”
“Yakalanmayacaksın.”
“Ya soyunma odası?”
“Erken çıkarsın.”
“Ya sesim?”
“Az konuşursun.”
“Ya saçım?”
Arda yatağın altından siyah bir kutu çıkardı.
Kutunun içindeki kısa siyah peruğu görünce Güneş’in ağzı açık kaldı.
“…Sen bunu PLANLADIN mı?”
Arda suçlu suçlu sustu.
Ve o an Güneş korkunç gerçeği fark etti.
Bu çocuk gerçekten ciddiydi.