Bölüm 1

içime işleyen, nefesimi bile düşman belleten bir sessizlik vardı havada. Çölde gece, başka bir karanlıktı. Gökyüzü yıldızlarla doluydu ama bana ışık değil, tehdit gibi görünüyordu. Sanki her yıldız bizi izliyor, yerimizi ifşa etmeye hazırdı.Operasyon Kılıç Timi’yle hedefe doğru ilerliyorduk. Her adımda botlarıma ince kum taneleri doluyor, ama ben onları hissetmiyordum bile. Aklımda tek bir şey vardı: içimde kıpırdayan o tanıdık huzursuzluk. Bir şey ters gidiyordu.Omzumdaki HK416'yı biraz daha sıktım, dürbünü termal moda aldım. Binanın içinde üç sıcaklık kaynağı vardı. Düşman mıydı, sivil mi, bilmiyordum. Ama içgüdülerim kıpır kıpırdı."Etrafta hareket var," dedim, sesimi neredeyse rüzgâra karıştırarak.Yanımda yürüyen Bora, şarjörünü kontrol etti. Onunla yıllardır aynı birimdeydik. Normalde yüzünden hiçbir şey okunmazdı ama son zamanlarda bir şeyler değişmişti onda. Soğukluğu başka bir şeye evrilmişti.Takımda bir şeyler yanlış gidiyordu. Gözle görünmüyordu ama seziliyordu.Çatıda gölge gibi süzülen Kurt’tan telsiz sesi geldi:“Mehmet, girişin sağında iki kişi. Üçüncü... tam göremiyorum.”Gözüm, Irmak’a kaydı. Arkada operasyonu yöneten o kadına. Her zamanki gibi sanki bir savaşı değil, masa başı bir strateji oyununu yönetiyormuş gibiydi.“Görünmez kalın. Sessizlik sürmeli,” dedi kulaklıktan.Sesi fazla netti. Fazla kontrollü.Ve beni rahatsız eden şey de buydu.Bir insan nasıl bu kadar duygusuz olabilirdi?Ben burada ölme ihtimalini içime sindirmeye çalışırken o sadece sinyalleri, mesafeleri, algoritmaları hesaplıyordu.Tetik parmağımı hazır tuttum.Bu sadece bir operasyon değildi.Bu bir sınavdı.İçimdeki sesi susturamıyordum:“O sadece bir asker değil… Benden bir şey saklıyor.”Ve işte, kapı açıldı. Işık içeri doldu. Önce boşluk…Sonra bir gölge.Namluya elimi götürdüm, reflekslerim benden önce davrandı.Ama karşımda beliren figürü görünce içimdeki her şey durdu.Yıllar önce öldü sandığım adam karşımdaydı.