Bölüm 7

Gözlerimi açtığımda artık ben değildim. Nefesim hırıltılıydı, ellerim… ellerim değil, pençelerimdi. Taş zemine vurduğumda tırnaklarımın sesi yankılandı. Tanrım… bu benim bedenim mi? Başım dönüyor, kulaklarım en ufak sesi bile yakalıyordu. Kalbim deli gibi atıyordu. Bir yandan korku, bir yandan açlık… içimde birbirine karışıyordu. Karşımda o vardı. Bana yaklaşmaya çalışıyordu ama gözlerim onu bir av gibi görüyordu. Dişlerim gösterildi, boğazımdan derin bir hırıltı çıktı. “Dayan,” dedi. Sesi titremedi. “Bu senin ilk dönüşümün. İçgüdülerin seni yönetmek isteyecek. Ama sen hâlâ insansın.” İçimdeki kurt bağırıyordu: Saldır. Yakala. Parçala. Ama zihnim… zihnim direniyordu. O an önüme bir tavşan bıraktı. Canlı, ürkek, gözleri korkuyla parlayan bir tavşan. “İçgüdülerini ona yönelt,” dedi. “Yoksa bana saldıracaksın.” Tavşana baktım. İçimdeki kurt kabardı, dişlerim uzadı, açlık midemi kavurdu. Ama bir yanım… hâlâ insandı. Ben kimim? İnsan mı, kurt mu? Tavşana doğru bir adım attım. Nefesim hızlandı. Ama gözlerim bir an onun gözlerine takıldı. Küçücük, masum bir canlı. İçimdeki savaş daha da büyüdü. Kurt tarafım avlamak istiyordu. İnsan tarafım ise direniyordu. Ve ben… tam ortasında sıkışıp kalmıştım.