Her yer karanlık ve hava sisli.
Ne yapıyorum ben? Koşuyorum. Ormanda ve bu saate? Kaçıyor muyum acaba? Neden kaçıyorum? Kimden kaçıyorum? Hatırlmaıyorum hiç bir şey hatırlamıyorum! Nasıl geldim buraya?
Hafızamı zorlamaya başladım. Ormanda uyandım ama nasıl geldim ki buraya? Yavaş yavaş anılar canlanıyor. Evet! Hatırladım şimdi üvey babam bana gizlice bir ilaç veriyordu en son bunu duydum gerisi karanlık. Sanırım hafıza ile alakalı bir ilaç çünki durduk yere yaptıklarımı unutuyorum. Ben neden kaçıyorum? Sanırım ilacın etkisindeyim hala. Sesler duymaya başladım üvey babmın sesini duydum.
Tabii ya ondan kaçıyorum ben. Hemen koşmaya başladım.
Sanırım yaklaşıyorlar ayak sesi duymaya başladım.
Hızlandım ama birine çarptım. Titriyordum korku ve heyecandan. Başımı kaldırıp çarptığım kişiye baktım. Tanımıyordum. Acaba babamın adamı mı.
Dolu gözlerle gözünün içine baktım.
"Sen kimsin? Bu saate burada ne işin var?" diye sordu sert sesi ile.
"S-sen üvey babamın adamı değil misin? " bana garip bir şekilde baktı.
Acaba yardım eder mi bana?
"Ben ben kayb oldum. Bana yardım eder misiniz? " dedim.
"İnandırıcı değil. Seni annem mi gönderdi? Ona söyle böyle oyunlara gerek yok er ta da geç onu bulacağım. " dedi.
"H-hayır ben kayboldum ister inan ister inanma."
Beni dikkatle inceledi ve "beni takip et "dedi.
Yürümeye başladık 1 saat falan yürüdük ve bur ev göründü. Eve girdik güzel bir evdi.
Bana doğru döndü ve "bu gün burada kal yarın git" dedi.
" Merak etme seni rahatsız etmem yarın da giderim " dedim. Sinirlenip bir şey dememek için susdum yoksa beni kova bilirdi.
Siyah bir kapı dikkatimi çekti ve benim o kapıya baktığımı gördü.
"Oraya girmeyi düşünme!" dedi. "Burada bekle beni" diyerek kapıya doğru gitti ve kapıyı kilitledi.
Sonra yanıma geldi ve beni bir odaya getirdi ve çıkıp kapıyı kilitledi.
Kapıya vurarak " Hayır lütfen kilitleme LÜTFEN HAYIR" diye bağırmaya başladım.
Artık dört duvar arasında kilitli kalmaktan bıktım artık buna mahkum olmaktan bıktım diye kaçtım o evden ben!
Ağlamaya başladım hüngür hüngür ağlıyor kapıyı kilitleme diye bağırıyordum.
Klit altında kalmaktan bıktım odalara, bodrum katlarına kapanmaktan bıktım. Ailem çocukluğumdan beri beni dört duvar arasında tutuyor, ilaçlar içiriyordu.
Odalara kapanmaktan korkuyordum artık. Onlar yüzünden hiç bir şey yapamadım. Her kesten korkmaya başladım, hafızam gitmeye başladı.
Ağlamaktan gözümdeki yaşlar kurumuştu. Yatağa uzandım ve kendimi uykunun kollarına teslim ettim.
Kapını açılma sesini duydum.
Sanırım beni kontrol etmeye gelmiş. Yatağa yaklaştı ve durdu. Yorganın altından gözlerimi belli olamayacak şekilde açtım. Elimi cebine yaklaştırdım sanırım anahtar vardı cebinde.
Anahtarı cebinden aldım .
Yüzünü yüzüme yaklaştırdı sanırım beni inceliyordu. Geri çekildi ve odadan çıktı.
O çıktıktan sonra bende kalktım ve kapıyı kontrol ettim kilitlememiş!
Odasına gidib uyudumu diye kontrol ettim sanırım uyumuş.
Alt kata indim ve evin kapısına gittim anahtar kapıya uymadı.
Acaba o siyahlı kapını anahtarımı?
Siyahkapıya yaklaştım ve anahtarı kilite taktım kapı açıldı.
İçeri doğru bir adım attım oda karanlıktı diye işığını yaktım.
Gördüğüm manzara ule çığlık attım. Odada bir adet sandalyeye bağlı insan vardı ve kanlar içindeydi. Yüzü tanınmaz hale gelmişti kadın mı erkek mi olduğu anlaşılmıyordu.
Geri gidiyordum ce birine çarptım.
Arkamı dönmemle her yer karanlığa gömüldü.
Bölüm bu kadardı.
Umarım beğenmişsinizdir.