YAZI SİTİLİ DEĞİŞMİŞTİRRR 💗 _______⛓️_______ A______💗_______M Başımı kaldırıp etrafa baktım. Odada loş ışık yanıuordu. Duvarlar eskiydi, kırıklar ve çatlaklarla doluydu. Kalkmak istedim ama bedenim ağırlaşmış gibiydi. Kalamadım. Ne oluyordu? Neredeydim ben? — Neredeyim ben?.. — dedim güçlükle. Kadın sakin bir sesle konuştu: — "Akıllı ol bir az , sence bunun cevabını sana verirmiyim? Ama şimdilik yaşıycaksın." İçimde bir ürperti dolaştı.— "Beni neden buraya getirdin?" Kadın gözlerini kısmış, beni süzüyordu.— "Adım Reyhan. Alex’in geçmişiyim, geleceğiydim yani ben ölye sanıyordum... Ve sen… onun yeni oyuncağısın" — "Ben onun sadece arkadaşıyım!" Reyhan hafifçe güldü.— "Öyle başlar. Hep öyle başlar zaten."Ayağa kalkıp arkamda dolaşmaya başladı. — "Ona güveniyorsun, değil mi? Hatta bir azdan senin için koşa-koşa buraya geleceginide benden iyi biliyorsun." Cevap vermedim. — "İnsan en çok güvendiği kişi tarafından kırılır, Mert. Güveni sarsılır be o güven bir daha iyleşmez" Sinirlenmeye başladım.— "Sen mi onun hakkında böyle konuşuyorsun? Alex'i tanıyorsam o durduk yere kimseyi üzmez" Reyhan durdu. Yavaşça önüme geçti .— "Ben ona aşıktım. Oysa hep iş iş diyip benden uzaklaşıyordu. Bir gün eve geldim,- sesi titremeye başladı. -Ve Alex için vaz geçilmez olmadığımı anladım. Sonra ona düşman kesildim çünkü ben onun için her şeyimi kaybetmiştim. O sadece beni başkasıyla aldatmadı , beni öldürdü... Benliğimi... Kendime olan saygımı... Varlığımı... O gitdikden sonra aldığım her nefeste yaşadığım için kendime lanetler okumayı başladım... O böyle bir şey.. gittiğinde yalnız kendi değil senide yanında götürür..." — "Anladım.. ama benim bu olayla alakam yok , gerçekten" Tam ayağa kalkmaya çalıştığımda bir şey fark ettim. Bacaklarım hareket etmiyordu. — "Neden… neden kalkamıyorum?.." Reyhan başını eğdi.—"Ya mal, ayağına baksan anlıycan." Kalbim hızla çarpmaya başladı. — "Ne?!" — "Ellerini ve ayaklarını sandalyenin altından bağladılar. Ama sana verdikleri ilaç yüzünden henüz hissetmiyorsun." Nefesim kesildi. — "Siz delirmişsiniz! Beni bırakın!" — "Sakin ol, — dedi. — Sana zarar vermek istemiyorum. Seni ondan korumak istiyorum. Ve tabii onu buraya getirmek istiyorum" — Alex’ten mi?!Kapı gıcırdayarak açıldı. İçeri adamlardan biri girdi.— "Reyhan hanım… Alex şehre girmiş. Sizi arıyor."Reyhan’ın dudaklarında ince bir gülümseme belirdi — "Demek düşündüğümden daha çabuk geldi." Sonra bana döndü.— "Görüyor musun Mert? Sen onun zayıf noktası oldun bile." Boğazım düğümlendi. — "O beni bulacak…" — Bulacak, — dedi Reyhan — "Ama her şey düşündüğü kadar kolay olmayacak." Kapı kapandı. Oda yine sessizliğe gömüldü. Iplerin varlığını artık hissetmeye başlamıştım.Ve beynimdə tek bir soru dönüp duruyordu:Alex geldiğinde beni kurtarıcaktı buna şüphe yok ama bu, ya hepimiz için bir tuzaksa?
Beğenenip yorum yaparmısınız bebislerrr
