Bölüm 2

Yüzüne baktım şaşkınlıkla. "Sen kimsin def ol buradan" dedim hızlıca üstüme bi' şeyler giyerek. Alex'se gülümseyerek beni izlemeye devam ediyordu. "Patronunla böyle konuşma cesareti nereden geliyor acaba?" Dedi kısık bir sesle. Sinirim hala soğumamışken patronuma söyleyeceğim en son şeyi söyledim "Eğer patron böyle dang diye içeri girirse ister anasını ister bacısıni sikerim" durup ne zaman kovacağını beklemeye başladım çaresizce. Bana sert bir bakış attı, sinirlenmişti evet yani bende sinirlenirdim biri bana böyle bir şey söyleseydi. "Özür dilerim" dedim çok kısık bir sesle . Aslan gibi küfürümü ettmiş paşa paşada özür dilemiştim. Yanıma yaklaşıp kulağıma fısıladadı "Bunu telafi ede bilirsin aslında". Bir adım geri attım ama duvara sıkışmıştım . Kaçıcak bir yerim kalmamıştı artık. "Nereye kaçıyorsun böyle ?" Kekeleyerek konuşmaya başladım "Eee ş-şey a-aramızdakı m-mesafeyi ko-korumaya ça-çalışıyorum" "Noldu? Korktun mu?" dedi sırıtarak. "Hayır sadece , bir az aptalca değil mi tanımadığım bi' insanla bu kadar yakın olmak?" Konuyu dağıtmak için "nasıl telafi ede bilirim?" Dedim. "Bi' öpücük yeter aslında". Buz kesmiştim. Çok ciddiydi hiç şakaya benzemiyordu. "Ne?!" Dedim. "Duydun işte hadi!"