O gün... Duru her şeyin bittiğini anlamıştı. Çünkü Aleynaya hata yapmıştı. Bune demekti bilirmisiniz? işin sonunda intahara bile başvurabilirdi bu korkunç...
Can ile Aleyna sevgiliydi. Ancak Duru metrobüse yetişmeye çalışırken Can'ın kucağına düştü..
Duru okula yetişti utana utana Can'ın yanından geçti Aleynaya mahçup bir şekilde baktı ve olacakları düşündü ilk ders biyolojiysi derste sürekli Aleynaya baktı itaatkar bakışlarla. Korkuyordu Çünkü acaba ne gibi zorbalıkla karşılaşırdıki??
O gün birşey olmadı neyseki eve ulaştığında zafer gülümsemesi yayıldı yuzune kurtuldu Çünkü. Pijamalarını giydi saçlarını taradı Yemek yedi...
Gün bitiyordu onun duygularını ifade etme saati gelmişti şiir yazmak... Çok severdi şiir yazmayı çünkü annesinin Ona son söylediği şey bir dize idi. Üzüntüyle kaplı bır mutlulukla yazdı defterine kelimeler kalemin den dökülüyordu...
Karanlıktan Işığa Bir gece çöktü içime, gündüzüm bile karardı, kalbim konuşmak istedi ama sesi duvarlara çarptı. Gülen yüzler vardı etrafımda, ben eksik bir nota gibiydim, herkes şarkıyı tamamlarken ben hep susulan yerindeydim. Gözlerim doldu, kimse bakmadı. Ellerim titredi, kimse tutmadı. “Geçecek” dediler, ama nasıl geçecekti? Zaman duruyordu sanki, acı hep aynı yerdeydi. Yalnızlık oturdu yanıma, adımı ezbere biliyordu. Geceler uzun, umutlar yorgundu . Ama bir sabah… çok sessiz bir sabah acıdan başka bir şey kıpırdadı içimde yavaşça. Bir ışık değildi belki, ama karanlık da değildi. Bir nefesti, “buradayım” diyen. Anladım, kırılmak bitmek değilmiş. Düşmek, kalkmayı öğrenmekmiş . Gülüş geri geldi, utangaç, çekingen. Kalbim hâlâ yaralı ama artık dirençli. Şimdi aynaya bakıyorum, gözlerimde izler var ama o izlerin arasında yaşama inadı da var. Mutluluk büyük bir patlama değil, bunu öğrendim. Bazen sadece acının biraz susmasıymış. Ve ben… hala buradayım. Yoruldum ama vazgeçmedim. Bu bile bir mutlulukmuş Belki efsane olmamıştı annesinin ki gibi ama o gorunmemezlik ten başka hiç bir şeyi efsane yapamamıştıki zaten.