Normal bir hayatım, ailem ve arkadaşlarım var. Ama neden hala mutlu olamıyordum. İstediğim herşeye sahiptim ama hiçbir zaman mutlu hissedemedim.
Bunun bir nedeni olmalıydı...
Sabah herzamanki gibi alarmımla uyandım gözlerim çok acıyordu. Odada bir çocuk vardı.
"Hey sen! " dedim çocuğa bakarak
Cevap vermedi ve sadece elindeki sargı bezlerini tekrardan yenilerken gördüm.
"Haydi başlıyoruz" dedi içeri giren bir adam
"Kimsin bilmiyorum ama hazırlanmamız gerek şimdi gitmemiz gerekecek" dedim
Çocuk ayağa kalkıp benim gibi yara bantlarını çıkarıp ilacı derdimize uyguladık. Artık bu işte profesyoneldim ama çocuk nasıl yapılacağını bilmiyor gibiydi.
"Yardım istermisin? " dedim gülümseyerek
İğneyi bana verdi. Ona uygularken biraz acı çekmiş gibi göründü.
Evet bu çocuk buraya yeni gelmişti.
Kapıdaki adam kapıyı işaret edip bize çıkmamızı istedi. Üzerindeki beyaz kıyafetimi düzeltip , kapıdan çıktık.
Tüm çocuklar aynı bizim gibi odalarından çıkmış ikişer kişi kapı önünde duruyorlardı.
Ve önlerinde birer önlüklü adam.
Tüm odalarda 2 kişi kalıyordu. Ve herşey beyazdı.
Odalarda ise sadece iki yatak vardı.
Buraya genellikle 8 veya 9 yaşındaki çocuklar getirilirdi. Ama ben burada doğduğum için hep buradaydım hiç dışarıyı görmemiştim.
Genelde isimlerinizi söylemek yerine rakam söylerlerdi. Bana ise doğduğumdan beri 3040 diyorlardı, çünkü ailem bana isim vermemişlerdi.
Ailemi hiçbir şekilde görmemiştim.
Siyah uzun dalgalı saçlarım vardı. Bu yüzden bazen çocuklar beni kıza benzeriyorlardı. Neon mavi gözlerim vardı. Ama nedense birde gözümün etrafında siyah bir leke vardı.
Yanımdaki çocuk ise...
Bir dakika...
Neden herşeyimiz aynı ki
Bir an Halizasyon gördüğümü şansım ama hayır resmen kendimi görüyordum!