Bugün yaşamsal sancılardan cuma. Ve bugün insanların dış görünüşü hakkında düşündüm. Onları sevsiğimiz sürece dünyanın en güzel insanıymış gibi görünen bu kişiler maskeleri düştüklerinde neden yüzlerine bakılamayacak kadar çirkin görünür? Bunun üzerine çok fazla düşündüm ve kendi kendime bunun hakkında yazma yetkisi verdim.
Öncelikle şunu bilmeliyizki insanların bize yansıyan görünüşünü o kişilere karşı düşüncelerimiz çok büyük ölçüde etkiler. Oldukça yakın bir arkadaşımdan bahsedeceğim. Kız hakkında arkadaşlığımızın en başından beri prensesler kadar güzel olduğunu düşünürdüm ve kızın tek bir kusuru bile gözüme batmazdı. Sonrasında nı kızın bana karşı hareketleri değişmeye başladı ve onun bana davranışı değişince doğal olarak benim de ona karşı bakış açım değişti. Ve şimdi kız ile arkadaş değiliz. Eskiden dünyalar güzeli olarak gördüğüm çok sevgili arkadaşım resmen masal cadılarından daha çirkin olmuştu. Artık yüzüne bile bakamıyorum. Sanki iç dünyasında biriktirdiği kötülük yüzüne kadar suçramış git gide artarak yayılmış ve onu çirkin bir insan yapmıştı. Burada aslında göz perdemiz devreye giriyor. Önceden o kişinin içindeki kötülüğü görmezken artık onun bana bakarken aklından neler geçirdiğini bile biliyorum. Kızın sadece yüzü değil de sanki tüm çevresi simsiyah bi dumanla kaplanmış gibi geliyor. Kız ne zaman çevremde dolansa yanıma yaklaşsa ve ben o dumanı solusam bütün enerjim soluyor.
Yani son zamanlarda bu sancılardan çıkardığım ders harbiden iç güzelliğin daha önemli olduğu. Çünkü dediğim gibi içindeki kötülük yüzüne yansıdıgında bakılmayacak hale geliyorsun.
Öncedem severek beğenerek yüzüne baktığım bir insanın yüzüne artık bakamamak benı yoruyor. Neden bakamadığımı sorguluyorum önce. Sonra kara bulutlar beliriyor, tüm enerjimi sömürüyor ve kocaman cadı suratı beliriyor. Kabusları andıran ürkünç cırtlak sesi kulaklarımda çınlıyor ve o zaman anlıyorum nedenini. Sanırım şimdilik bu kadar. Umarım bu yaşadığımda yalnız değilimdir.