Yağmurlu günleri hep çok sevmişimdir. Özellikle yağmurdan sonraki o toprak kokusunu. Nedensiz bir şekilde beni hep huzurlu hissettirmiştir. Hafif yağan yaz yağmuru pencereme vurarken, bende pencerenin hemen yanında olan yatagımda oturmuş kitabımı okuyordum. Taki o cümleyi görene kadar
"Unutan iyileşir "
Unutan iyileşir miydi bilmiyorum ama ben ne unutabilmiş nede iyilesebilmiştim.
Hiç bir zaman unutacagımıda sanmıyordum zaten. Gözümden bir damla yaş süzüldü, o an agladogımı fark ettim. Burnumu çekip, hızla elimin tersiyle göz yasımı sildim. Gene ağlama krizine girmeye niyetim yoktu. Beni düşüncelerimden ayıran kapı sesini duydum. Annem gelmiş olmalıydı. Nereye gitti, nereden geldi hiçbir fikrim yoktu. Merak ettiğimde soylenemezdi zaten, aynı onun beni hiçbir zaman merak etmediği ve umursamadıgı gibi. En son bana ne zaman seni seviyoruz dediklerini bile bilmiyorum, beni neden sevmediklerini de. Belkide bu sorunun cevabını hiç bir zaman bilemeyeceğim. Çünkü genelde beni azarlamak, hakaret etmek dısında benimle muhattap olmuyorlar.
"Melis buraya gel çabuk" Gözlerimi yumup derin bir nefes alarak yataktan kalktım. Yavaş adımlarla annemin olduğu salona geldim. Her zamanki gibi beni öfkeli gözleriyle karsıladı. Acaba gene ne yapmıstım yada hangi sacmalıgı bahane edip bana kızacaktı,doğrusu merak etmıstım. Gözleri beni bulduğu an "İnsan bi bylasık makinesinde ki temizleri yerleştirir, bunu da bu yasında benmi söyliyim yani bş kerede de kendin yap be, beceriksizin tek-" Cümlesini tamamlamadan hızlı adımlarla mutfağa gittim, daha fazla hakaretlerini dinleyecek halde değildim. Ben çoktan mutfağa gelmiş makinadakileri yerleştirmeye baslamısken o hala odada söylenmeye devam ediyordu. Bu kadın ciddimiydi yoksa benim sinirlerimi mi bozmak istiyordu anlamıs değildim. İsim bitince hızlı adımlarla odama gittim ve kapıyı arkamdan kilitledim. Yatagımın kenarındaki kulaklıgımı alıp, yatağa uzandım. Kylaklıgımı takmadan önce en son annemin bagırarak söylediği o cümleyi duydum "Keşke hiç doğmasaydın" Ardından kulaklarımda Hotline Bling müziği çalmaya basladı. Ardından gözümden bir damla yaş süzüldü, ardından bir damla daha ve bir damla daha. Gözlerimdaki yaşlar hızlanmaya ve çoğalmaya başlarken bogazımdan bir hıçkırık çıktı. O bir hıckırık hıckırıklara dönüşürken durmak sızın ağlamaya basladım. O hıckırıklarımın arasında ne zaman, nasıl uyuyakaldıgımı ben de bilmiyordum...
Koşuyordum. Sisler yeryüzünü esir almıstı sanki. Ama ben o kadar sisin arasından yinede o yüzü görebildim. Yıllardır sadece ruyalarımda gördüğüm bana hep aynı tebessümle bakan o yüzü. Ona doğru koşmaya basladım, bir yandan da bagırıyordum. O kadar hızlı koşmama rağmen yinede ona yaklasamıyordum. Bırak yaklasmayı dahada uzaklasıyordum. Sanki ileriye değilde geriye koşuyor gibiydim. Daha çok bagırmaya basladım. Ama o tam karsımda her zamanki tebessümüyle öylece beni izliyordu. Avazım cıktogı kadar bagırdım "Abla! " Kendimi daha hızlı koşmaya zorladım "Abla beni yalnız bırakma! " Yüksek sesle, bagırarak ağlamaya basladım. Gözlerim kızarmaya, bogazımsa bir yangın yeriymiş gibi yanmaya basladı. "Nolur geri gel, ben sensiz yapamıyorum" Artık bagıramıyordum. O kadar çok aglamaya basladımki, göz yaslarım bir anda bir nehire dönüştü ve tam ortasında da bir köprü belirdi . Ablam köprüye doğru yürüme basladı "Hayır" diye fısıldadım. Hayır, hayır ,hayır gene olamaz bu sefer olmaz bu sefer değil "Hayır! " diye bagırmaya basladım.
Nefes nefese kalmış bir şekilde gözlerimi açtım. Gözlerimi tavana çevirerek,terden sırılsıklam kalmıs alnımı elimin tersiyle sildim. Hala kulagımda çalan kulaklıgımı çıkarıp fırlattım. Nefesimin düzene girmesini bekledim. Yaklasık 5 dakika boyunca öylece tavanı izledim . Gene rüyamda ablamı gormustum. 2 sene önce ölen ablamı nerdeyse her gece ruyalarımda görüyordum.Herseferinde de benzer rüyalar görüyordum. Hatta bir ara psikoloğa bile gittiğim olmuştu ama nafile , hiçbir isey yaramamıstı. Hatta ilaçlardan dolayı gündüzleri bile gördüğüm oluyordu.
