2 yıl önce
Arkama bakmadan koşuyordum elimde ki kan lekelerine bakmamak için kendimi zor tutuyordum.
Hayır bu oyunun kurbanı olmayacaktım herkesi kaybettim ama kendimi kaybetmeyecektim.
Ormandan çıkmıştım yolda geçen bir arabayı gördüm. Bağırmaya başladım.
-"Lütfen yardım edin!"
Araba durdu adam dehşetle bana bakıyordu.
-"Lütfen diyorum aileme gitmem lazım tüm arkadaşlarım öldü."
Adam belkide akılsızın tekiydi beni arabasına aldı. Ama tabi rol yaptığını anlamıştım. Cebimde ki iğneyi çıkarttım ve boynuna sapladım adamı öldürcek değildim bayılmıştım.
Adamı yolun kenarında ki ağaca yasladım ve arabaya koştum sonunda evime gidebilecektim yarın da ilk iş polise gidip şikayetçi olacaktım bu işin arkasında birileri vardı tüm öğrencilerin delirerek ölmesi imkansızdı hiç birimizin telefonu da çekmiyordu.
Yol kaç saat sürdü hiç bir fikrim yoktu ama evimin önüne gelmiştim sonunda anneme ve babama kavuşacaktım 2 haftadır onlardan ayrı kalkmak çok zor olmuştu.
Kapıyı çaldım
Tekrar çaldım
Ve tekrar çaldım
Evet saat geç olmuştu ama annemle babamın uykusu bu kadar ağır değildi. Kapı açıldı ama açan kişi ne annem ne de babamdı.
-"Pardon siz kimsiniz?"
Karşımda benden bir kaç yaş büyük bir erkek duruyordu siyah saçları dağınıktı ve beni görünce o da dehşete düştü.
-"Şey burda demir ailesi oturuyordu ama"
Sakince konuşmaya başladı.
-"Bakın sizi korkutmak istemem ama siz 3 yıldır kayıpsınız aileniz de 1 yıl önce taşındı sizi öldü sandılar. Gittiğiniz o okul gezisinden sorna kimse sizden ve diğer öğrencilerden haber alamadı 3 yıl boyunca araştırıldı ama bulunamadınız."
Ne, hayır hayır ben gideli daha 2 hafta oldu ne demek 3 yıl oldu bu adam ne diyordu.
-"Şaka demi bu şaka biz okul gezisine gideli sadece 2 hafta oldu."
Karşımda ki kişinin kafası karışmıştı.
-"Bakın bunu gidip karakolla konuşsak daha iyi."
