14 yaşındaydım, babamın vefat haberi gelince mutsuz ve sinirliydim, evet sinirliydim. Bu dünyaya sinirliydim. Artık ailem 2 kişiydi annem ve ben. Babam vefatının ardından bize bir ev ve küçük bakkalı bırakmıştı.
Bakkala öğleden önce annem okuldan sonra ise ben göz kulak oluyordum. Korkuyordum, ya annem de giderse ve tek başıma kalırsam ne yapardım? Düşünüyordum ve çaresizliğe kapılıyordum.
Babamın vefatında tam 8. sınıftım liseye geçecektim
haliyle derslere asılmam gerekirdi. Dedim ya korkuyordum ders çalışırken dalıp gidiyordum. Benim için bir çıkış yolu olacaktı, benim bu daracık dünyamdan kaçış yolu.
Öğretmenler durumumu biliyorlardı. Onların gözünden korkunç bir durumdu. Neyse, günler geçip gitti, 8.sınıfın sonuna geldim gireceğim sınav geleceğimi belirleyecekti, ben bu sınava hazırdım. Psikolojik olarak düşük olsam da bu sınavı kazanabileceğime tam anlamıyla inanıyordum.
Girdim ve kazandım. Artık yeni bir hayatım vardı "Lise Hayatı". Nasıl olacaktı da annemi bir başına bırakıp büyükşehre gidecektim, nasıl?
4 yıl boyunca bu şehirde yalnız başıma mı kalacaktım? Bu daha da korkunçtu. Yapmam gerekiyordu kendim için, annem için yapmam gerekiyordu. Büyükşehre gittiğimde bir oda arkadaşım vardı, ismi "Hayri". Hayri'nin de öyle ahım şahım lüks zengin bir hayatı yoktu. Maddi olarak orta düzey bir ailesi vardı. Olsun onun en azından babası, annesi vardı. Hayri kişilik olarak iyi kalpli düzgün birisiydi.
Ben okuldan sonra evden yarı zamanlı bir iş yapıyordum. Çok kazandırmıyor ama bursum ve annemin gönderebildiği az miktar para ile yetiyordu.
Ben ne olur ne olmaz diye birikim yapıyordum. Liseyi
bir şekilde geçirdim. Üniversiteyi okuyup annemi bir daha çalıştırmayacaktım. O bunu hakediyordu. Yıllarca benim için çabalamıştı