İlk tanıştığımız yer kurstu. Dil öğrenmek için burdaydım. Bir gün aramıza yeni birinin katıldığını duydum. Tabii o zamanlar sadece 2 kişiydik. Amma o geldikden sonra 3 kişi olduk. Onu ilk gördüğüm ana ona aşık oldum. Zaman geçdi o benimle arkadaş oldmuşdu. Amma bilmediği birşey vardı. Ona olan aşkımı itiraf edemezdim. O bir gün bana yanımdakı oturan kıza aşık olduğunu söyledi. O an çok kırılmıştım. Ağlamak istiyordum. Kendimi çok zor tutmuşdum. O ise bana onu nasıl ilgisini çeke biliceğini sordu. Ben ise bişey diyemedim. Eve tek başına gidiyordum. Diger gün kursta onunla aynı okula gittiğimi öğrendim. O sadece benden 1 yaş büyükdü. Okullar açılmaya başladığında kursu bıraktım. Amma onunla aynı otobüste gidiyorduk. Bunların hepsi bana bi şakaymış gibi geliyordu. Çünki onu her gördüğümde kendimi kaybediyordum. Kendimi kaybetmemek için onu görmezden geliyordum. Amma o bir gün yanıma gelip oturdu. Kursa nie gelmediğimi sordu. Ve olanlardan bash etti :
Ben o kıza itiraf ettim. Oysa beni redd etti. Dediğinde o kadar sevinmiştim ki, dünyalar sanki benim olmuştu. Bir az sohbet ettik. Bana oyun oynadığımı sordu. Ben ona roblox oynadımı dedim. Hesabımı istedi ve ona kullanıcı ismimi söyledim. O oyundaydı. Onunla oynamaya karar verdim. Bir birimizi buldukdan sonra o bana... Seni s- dedi. Tabii o ana anlayamadım. Amma sonra sözü tam bir şekilde söyledikten sonra şoka girdim. Elim titriyordu o bana "Seni seviyorum" dedi. "Benimle çıkarmısın" die sordu. 1 yıl beklediğim şey işte oydu. Kendimi kaybettim amma ona evet diye bilecek kadar maldım. Amma sonrasında işler değişti. Bunu yaptiği için ona çok kırıldım ve ondan soyudum. Ona nefret ediyodum artık...
Bunu ettine inanamıyordum. O benim gözümün içine baka baka arkadaşlarıya konuşuyordu. İsmim Melis, 15 yaşı var ve diğer kişisel şeylerimi arkadaşlarıyla paylaşıyordu. O an çok sinirlendim. Eve gittiğimde ona yazdım :
-Arkadsşlarına seni sevmediğimide söyleseyidin, niye söylemedin ?!
-Ne ne diyorsun, neden bahs ettiğini anlamıyorum...
-Ayrıldık. Bitti !
-N-Ne ?! Niye?
-Neden bilmiyormş gibi davranıyorsun !? Bütün kişisel şeylerimi arkadaşlaınla payladın. Ve yüzsüz yüzsüs "Ben naptim ki ?" diyorsun
-Vallaha ben öyle şey yapmadım Vallaha. Bak eğer yaptimsada özür dilerim lütfen ayrılma benden. Ben senisiz naparım bak lütfen yalvarıyorum sana.
-Bitti.
Dedikden sonra onu engelledim. Saatlerce ağladım gerçekten çok kırılmıştım. Sanki bir oycakmış gibi hiss ettim kendimi. Oynadıkdan sonra bi köşeye atılan küçük bi oyuncak gibi... Diğer gün okulda ki en yakın arkadaşıma olan biteb her şey anlattıkdan sonra kantine indik. O da ordaydı. Ve yanıma geldi, bileğimden tuttu ve bana yalvarmaya başladı. O an ne yapacağımı bilemedim. Kankamsa bizi ayırmaya çalışıyordu. Belki sinif arkadaşlarım da ordaydı amma stress ettiğimden sadece onu göre biliyordum ve bide kankamı. Sadece "bırak beni sen napıyorsun bütün öğrenciler bize bakıyor" diyordum. Çünki o an napmam gerektiğini bilmiyordum........
Sonunda ondan kurtulup sınıfa gide bildim. Amma yanlız şu anlık kurtulmuştum. Eve gittim. Sadece derslerimi yazip uyudum. Diger gün ise onu hiç bir yerde görmedim ta ki otobüste karşılana dek. Onu gürmezden gelmeye çalışıyordum. Kulağımda kulaklık kafam ise aşağıya eymiştim. Az kalsın uyuyordum ki birinin bana dokunduğunu hiss ettim. Kafam kaldırdımdaysa... o doğrudan önümde duruyordu. Kendi kendime :
Görmezden gel , GÖRMEZDEN GEL.
Diyordum. En sonunda ona baktım. Ve keşke bunu yapmasaydım o kadar iğrençki.... bana eliyle kalp yapıyordu. İyi ki o benden çabuk iniyor. Eğer ondan çabuk insem adresimi öğrenicek ve evime kadar takip ede bilcek bir sapık. Ve çok iyiki ondan çabuk kurtuldum. Onun zayıf bi yönüde vardı. Ben sınıfın içindeyken kapının önünden bile geçemezdi. Bunun için bir çok neden var. Bizim öğretmenlerimiz siniftan biri başka biriyle görüşmemize izin vermezdi. Zaten öğretmeniz izin verse bile bunu yapamazdı çünki bizim siniftaki erkekler onun sınıfyla ve onunla kavqa etmişdi. Bu yüzdün sınıfım benim korunma yerim gibiydi. Ben ise bunca yaşanan olaydan ders çıkarmaya çalışdım amma sanki bu başarısız oldu. Kantine inmemeye çalışıyordum. Çünki onunda orada benim için sapıkca beklediğini biliyordum. Onu artık az az görüyordum çünki okulda geçirdiğim saatin çoğunu sınıfta olarak harcıyordum...
Aylar geçti.
Artık okullar kapandı. Annem beni aynı kursa yolluyordu. Amma bu sefer Rus dilini değil esas fenler için yolluyordu (Türkçe İnsilizce Matematik gibi) . Ve onu artık o kursda tatil zamanı hiç görmedim... (son değil)
