Okul koridoru her zamanki gibi kalabalıktı.Ama Asya'nın kalbi boş bir sınıf kadar sessizdi.Bir karar vermişti.Bu sefer kaçmayacaktı.Miraç’la konuşmalıydı.Ona duygularını söylemek değil belki…Ama onun da kırıldığını hissettiğini belli etmek istiyordu.Sadece bir “konuşalım” bile yeterdi... Günlerdir Miraç onunla göz göze gelmemişti.Ege yanındayken bile uzak duruyordu.Sanki bir duvar örülmüştü aralarına.Ve bu duvarı artık Asya yıkmalıydı.Son dersin çıkışında, okul bahçesinde Miraç’ı tek başına yürürken gördü.Elindeki kitapları taşıyordu, başı eğikti.Sessizdi.Alışık olduğu Miraç’tı bu.Ama ilk defa Asya onun suskunluğunda kendini bu kadar yalnız hissetmişti.Derin bir nefes aldı.Ellerini cebine koydu ki titremesinler.Ve ardından adımlarını yavaşça ona doğru attı. “Miraç…”Miraç durdu.Başını yavaşça kaldırdı.O an göz göze geldiler.Bir saniye.Belki iki.Ama sanki zaman durmuştu.“Konuşabilir miyiz… biraz?”dedi Asya, gözlerini kaçırmadan. Miraç şaşkındı.Çünkü bu sefer ilk adımı atan Asya olmuştu.Birlikte okulun arka tarafındaki küçük banka doğru yürüdüler.Sessizlik ikisini de sararken, kalpleri aynı anda çarpıyordu.Asya önce konuşmadı.Sadece yere baktı.Ama sonra dudaklarından döküldü kelimeler.“Ben… Ege’nin yanındayken senin sessizliğini fark ettim.Ve bu sessizlikte bir şey vardı.Sanki... bir şey söylemek istiyorsun ama kelimeler boğazında kalıyor gibi.”Miraç gözlerini ondan ayırmadı.İlk kez Asya'nın sesi bu kadar kararlıydı.Kırılgan ama cesurdu. “Ben senden hoşlanıyor muyum bilmiyorum,” dedi Asya.“Ama beni düşündüğünü hissettiğim anlarda,garip bir şey oluyor kalbimde.Sessizliğini bile özledim mesela.Bu, bir şeydir... değil mi?” Miraç’ın gözleri doldu.Ama gülümsemeyi de başardı.Usulca başını eğdi.“Bilmiyorum,” dedi.“Ama bu... bana çok iyi geldi.”İlk kez o gün, kelimeler suskunluklarından daha yüksek sesle konuşmuştu.Ve o gün, bahçedeki bankta başlayan cümle,ikisini de bambaşka bir yere taşımıştı.Henüz “birlikte” değillerdi.Ama artık "yan yana"ydılar...
~ 5.BOLUM SONU ~
