Uykusuzluktan kan çanağına dönmüş 1 çift göz. kan ağlayan bir yürek. yaptığı yanlışların altından kalkma ümitlerini bir bir tüketen buna rağmen yine de yanlış yapmaktan vazgeçmeyen bir beyin.
salak mıydı? değildi, üstelik onu tanıyanlar onun ciddi derecede zeki olduğunu düşünürlerdi. ama zekasını kullanma konusunda pek istekli değildi.
tembel miydi? belki evet belki hayır. belki sadece nereden başlayacağını bilemiyordu belki de miskindi. Peki şanslı miydi? Hayır. Hayat ona iki konuda yüzüne gülmüştü birincisi annesi ikincisi ise sevdiği adamdı. Çok aşıktı. O hiç sevilmedi babası tarafından. Sürekli bir yük vardı omuzlarında. Kalbi... Kalbi çok yorgundu kalbinin en güzel yeri sevdiğine aitti. Peki neden mi hâla mutsuz? Hastamıydı? Hayır. Hafif bir nezlesi vardı ölümcül müydü? Hayır hangi nezle ölümcüldü. İlk defa birisi tarafından çok seviliyor neden mutsuzdu sorusunun cevabı yükü kimsenin onu anlamaması inanmaması ve sevdiği adamı sürekli üzmesiydi. Bütün bunların Suçlusu o muydu yoksa onu bu hâle getiren miydi? Yorgundu. Beyni vücudu gözleri kalbi yorgundu. Artık uyanmak istemiyordu yeni bir güne. Çünkü her yeni gün aynı sorular tüm her şeyin nedeni ben miyim? Neden böyleyim? her şey neden böyle oldu? ben kendimi nasıl bu hale soktum? en büyük hatayı nerede yaptım? hiç bilmiyorum. bildiğim tek şey artık dayanamayacak hale geldiğim. O çok güçsüz ve duygusaldı. Oldukça da alıngan. Bazen çekip gitmek istiyordu ama nereye bilmiyordu. Hayat ona bir gün gülse üç gün ağlatyordu. Kafasındaki sesler hiç susmuyor gözündeki flim şeridi hiç gitmiyordu. Yorgundu hemde çok. Evet tekrar diyorum " dayanamıycak hâle geldim". Belki bir gün bunları sevdiğim annem babam ailem okur diye yazyorum çünkü onlar bilmiyorlar böyle olduğumu çünkü hiç bir zaman öğrenmek istemediler. Hep yargıladılar, hep yük suç bendeydi. Bir benim kalbim yoktu taştan yapılmştı. Acaba canımın gerckten yanmadığını mi düşünüyorlar? Umarım yazdıklarımı birgün hepsi okur ve anlar ama bu onlar için çok geç olabilir. Hiç inanmıyordu mutlu olacağına. Hayat çünkü ona hiç adil davranmadı ki. İçindeki çocuk hep kalbinin köşesinde salancakta babasının onu sallamasını bekliyor. Hayatı normal bir insanın hayatı değildi. Çok düşünürdü belki de bu yüzden bu haldeydi. Her şeyin nedeninin ne olduğunun cevabını bulursa çözüm mü üretecek ti bilmiyorum belki çözüm onun için bir uçurum kenarı olabilcekti. Evet bir gün daha battı ve cevap bulunamadı.