Kasım ayıydı.
Mira nefret ettiği şeylerin bir listesini yapsaydı muhtemelen ilk sıraya pazartesi sabahlarını koyardı.
İkinci sıraya da matematiği.
Üçüncü sıraya ise yağmuru.
Bugün üçünün birleştiği gündü.
Otobüsün camına başını yaslayıp dışarıyı izledi. Yağmur damlaları camın üzerinde yarışıyor, gri gökyüzü bütün şehri kasvetli gösteriyordu.
"Hayat ne kadar dramatik olabilirse o kadar dramatik olmaya çalışıyor."
diye mırıldandı.
Yanındaki arkadaşı Ece gözlerini devirdi.
"Bir gün normal cümle kurduğunu duymak istiyorum."
"İmkansız."
Otobüs durdu.
Mira çantasını omzuna attı.
Okulun önüne geldiklerinde öğrenciler çoktan bahçeyi doldurmuştu.
Her şey normal görünüyordu.
O kadar normaldi ki...
Mira'nın gözü istemsizce okul kapısının yanında duran çocuğa kaydı.
Daha önce hiç görmemişti.
Siyah saçlıydı.
Uzun boyluydu.
Okul üniforması giymiyordu.
Sadece bahçenin dışındaki kaldırımda duruyordu.
Ve sanki birini bekliyormuş gibi görünüyordu.
Mira birkaç saniye baktıktan sonra omuz silkti.
Yeni taşınan biridir herhalde.
Sonuçta şehirde milyon tane insan vardı.
Her gördüğü yabancıya FBI soruşturması açamazdı.
Gün normal geçti.
Ya da normal sayılırdı.
Türkçe dersinde uyumamak için mücadele etti.
Matematik dersinde yaşam sevincini kaybetti.
Teneffüslerde arkadaşlarıyla boş boş dolaştı.
Ama nedense birkaç kez aynı hissi yaşadı.
Birinin ona baktığı hissi.
Her döndüğünde ise kimseyi göremedi.
"Paranoyak oluyorum."
diye düşündü.
Okul çıkışı yağmur yeniden başlamıştı.
Otobüsü kaçırmıştı.
Bu yüzden yürümek zorundaydı.
Harika.
Gerçekten harika.
Kulaklığını taktı.
Müzik son ses açıldı.
Sokaklar kalabalık değildi.
Yağmur yüzünden çoğu insan çoktan evine gitmişti.
Mira ellerini montunun cebine sokup yürümeye başladı.
Bir süre sonra karşı kaldırımda birini fark etti.
Aynı çocuk.
Sabah okulun önünde duran çocuk.
Bu kez yürüyordu.
Onunla aynı yönde.
Mira istemsizce baktı.
Çocuk da tam o anda başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Sadece bir saniyeliğine.
Ama Mira'nın içinden garip bir ürperti geçti.
Sebebini bilmiyordu.
Çocuk hemen bakışlarını kaçırdı.
Yoluna devam etti.
Mira ise birkaç saniye arkasından baktı.
Sonra kendi kendine güldü.
"Tamamdır."
"Kesin korku filmi izlemeyi azaltmalıyım."
Eve vardığında hava tamamen kararmıştı.
Odasında ders çalışmaya çalıştı.
Başaramadı.
Telefonuyla uğraştı.
Canı sıkıldı.
Pencereden dışarı baktı.
Sokak lambasının altı boştu.
Ama nedense aklına yine o çocuk geldi.
Kimdi?
Neden okulun önündeydi?
Neden ona bakıyormuş gibi hissetmişti?
Mira başını salladı.
Kendi kendine kuruyordu.
Kesinlikle kendi kendine kuruyordu.
Tam perdeyi kapatacakken gözü aşağı kaydı.
Sokak lambasının altında biri duruyordu.
Siyah kıyafetli biri.
Mira'nın nefesi kesildi.
Çünkü çocuk doğrudan onun penceresine bakıyordu.
Ve sanki...
Uzun zamandır oradaymış gibiydi.
Perdeyi refleksle kapattı.
Kalbi hızlanmıştı.
Birkaç saniye bekledi.
Sonra cesaretini toplayıp tekrar baktı.
Sokak boştu.
Kimse yoktu.
Ama yerde küçük bir şey vardı.
Sokak lambasının tam altında.
Bembeyaz bir kağıt parçası.
Ve rüzgar esmesine rağmen...
Kağıt tek bir santim bile hareket etmiyordu.