Bölüm 3

“Daha yeni başlıyoruz…” dedim soğuk sesimle. Sonrasında birden Lanetli Ateş Tanrısı gitti. Nasıl olduğunu anlayamadığım halde. Sonrasında kendimi yatağın üstüne atıp uzandım. Derin bir nefes verdim, göğsüm rahatlıkla inip kalktı. Sonrasında telefonumun titreme sesiyle komidine uzanıp telefonumu aldım. Annem mesaj atmıştı. -Annem +1 bildirim- “Kızım, nöbet geçirmiyorsun değil mi? İlaçlarını unutma!” Hadi ama! Gerçekten yeter. Bana verdikleri ilaç gereğinden fazla uyku yapıyor. Bu yüzden 1 aydır içmedim. Ama tabii ki bunu söyleyecek kadar salak değilim. O yüzden “aptal kız” rolüne gireceğim. Parmaklarımla ekrana dokunup mesaj attım. “Annecim, merak etme. Nöbet geçirirsem de ilaçlarımı içtim.” Sonrasında telefonu kapatıp yastığa yüzümü gömdüm. Ah…! Lanet olası gözlerim batıyor! Gözlerimi açamıyordum. Ellerimle hissederek ayna’ya yürüdüm. Aynada kendime bakınca sıçradım. Çünkü…karşımda gözleri bem beyaz olan biri vardı. Titreyen parmaklarımı ayna camına uzattım. Parmaklarım ile ayna cam’ı temas edince elektrik çarptı. Acıyla inledim hafifçe. Gözlerimi sıkıca kapattım, sonrasında açtım. Ellerime baktığımda morarmıştı. “Hayır hayır hayır! Olamaz bu! Kesinlikle olamaz!” diye bağırdım kendi kendime panikle. Çığlık attım korkuyla karışık çaresizlikle… ama biliyordum ki benden başka kimse yoktu evde. Ailemden ayrı kalıyordum, çünkü nöbet krizleri geçirdiğim zaman onlara zarar verebilirim. Bu yüzden. Annem’in telefonumdaki mesajını hatırladım; ‘Kızım, nöbet geçirmiyorsun değil mi? İlaçlarını unutma!’ Sanırım annem gerçekten haklıydı. Ama bir yandan iç sesim “İçme sakın!” diye bas bas bağırıyordu. İşte, benim sorunum bu. “Anne seni dinleyeceğim.” diyerek kendi kendimi teselli ettim. Sonrasında çantamı elime alıp ilacımı buldum. İlacım bir şırıngaydı. Bu şırıngayı koluma yapmam gerekiyor. Şırıngayı sağ elimle kavradım. Sol kolumu açıp şırıngayı batırdım. Hafifçe acıdan inledim. Çünkü bu şırınga, diğer şırıngalara kıyasla daha ağır acı vericiydi…