Zaman geçti.
Yaralar... tamamen değil ama...
alışıldı.
Pamira artık daha az geçmişe bakıyordu.
Atölyede...
elleri boya içindeydi.
Tuvalin karşısında durdu.
Deniz.
Gözleri.
Silüeti.
Eksik kalan her şey.
Pamira fırçayı bıraktı.
Derin bir nefes aldı.
"Artık yeter..."
O gün...
bir sergiye gitti.
Kalabalık, ışıklar, tablolar...
Ama o...
bir tabloda durdu.
Renkler sakindi.
Ama derindi.
"Beğendiniz mi?"
Pamira döndü.
Murat.
Gözleri yumuşak.
Sesi sakin.
Pamira hafifçe gülümsedi.
"Evet... huzurlu."
Murat başını salladı.
"Ben de öyle olsun istemiştim."
Konuşmaya başladılar.
Zorlamadan.
Doğal.
Murat sormadı geçmişi.
Pamira anlatmadı.
Ama bir şey oldu.
Pamira...
ilk kez kendini rahat hissetti.
Zamanla...
kahveler içildi.
Yürüyüşler yapıldı.
Sessizlikler paylaşıldı.
Ve Pamira fark etti...
Kalbi artık acımıyor.
Bir akşam...
Murat elini tuttu.
"Benimle bir hayat düşünür müsün?"
Pamira durdu.
İçine baktı.
Deniz yoktu artık.
Bir iz vardı.
Ama yara değildi.
Pamira gülümsedi.
"Evet."
Zaman Geçer
Nişan.
Düğün hazırlıkları.
Ve bir karar...
Her şeyin başladığı yer.
Küçük sahil kasabası.
Düğün Günü
Deniz... geldi.
Kalabalığın içinde.
Sessiz.
Kimse fark etmeden.
Ama o...
her şeyi fark ediyordu.
Pamira'yı.
Beyaz elbisesini.
Gülüşünü.
"Mutlu..."
fısıldadı.
Nikah kıyıldı.
Alkışlar.
Gülüşler.
Yeni bir hayat.
Deniz uzakta durdu.
Gitmedi.
Çünkü bu sefer...
kaçmak istemedi.
Bir an...
Pamira gözleriyle onu buldu.
Durdu.
Ama sadece bir saniye.
Sonra...
gülümsedi.
Nikah sonrası...
Deniz yaklaştı.
Adımları ağırdı.
Ama durmadı.
"Mutluluklar..."
Sesi sakindi.
Ama gözleri...
doluydu.
Pamira ona baktı.
Sakin.
Olgun.
"Teşekkür ederim."
Murat araya girdi.
Gülümseyerek:
"Aşkım... bu kimdi?"
Zaman durdu.
Deniz bekledi.
Pamira ona baktı.
Sonra Murat'a döndü.
"Çocukluk arkadaşım."
Kısa bir duraklama.
"...kardeşim gibi."
Deniz'in gözleri doldu.
Ama gülümsedi.
"Evet..."
Başını salladı.
"Kardeşin."
Pamira'nın kalbi bir an sıkıştı.
Ama geri dönmedi.
Deniz bir adım geri attı.
"Mutlu ol."
Pamira:
"Olacağım."
Ve bu...
ilk kez bir söz gibi değil...
gerçek gibi geldi.
Deniz döndü.
Gitti.
Ama bu sefer...
içinde bir boşlukla değil.
Bir kapanışla.
Pamira Murat'ın elini sıkıca tuttu.
Geçmiş...
artık sadece bir hikâyeydi.