Sahilin üstünde akşam yavaşça çöküyordu.
Pamira kumların üzerinde defterine son çizgiyi attı.
Ama bu sefer çizdiği şey Deniz değildi.
Deniz... artık yok gibiydi.
En azından Pamira'nın hayatında.
Cenk yanına oturdu.
"Sen hep böyle mi çiziyorsun?" dedi.
Pamira kalemini kapattı.
"Nasıl?"
Cenk omuz silkti
"Sanki bir şeyleri kaçırıyormuş gibi."
Pamira kısa bir an durdu.
Sonra hafif güldü.
"Belki de kaçırıyorumdur."
Cenk başını salladı.
"Bazen kaçırmak iyidir."
Pamira ona baktı.
"Sen çok felsefi konuşuyorsun."
Cenk güldü.
"Ben sadece sahilde sıkılan bir insanım."
Pamira istemsiz güldü.
Ve ilk kez...
garip bir ağırlık hissetmedi.
O sırada çok uzakta...
Deniz tek başına yürüyordu.
Şehirden uzak.
Işıklardan uzak.
Sanki kendini silmeye çalışıyordu.
"Böyle daha doğru..."
Ama sesi bile emin değildi.
Bir an durdu.
Sahile baktı.
Pamira oradaydı.
Ama...
Cenk de oradaydı.
Deniz gözlerini kapattı.
"Benim olmamam gerekiyor."
Ve geri döndü.
Ertesi gün.
Pamira Larin'i gördü.
Larin yüzü ciddi şekilde ona yaklaştı.
"Pamira..."
Pamira hemen hissetti.
"Ne oldu?"
Larin yutkundu.
"Deniz... yok."
Pamira bir an durdu.
Sonra nefes aldı.
"Ne demek yok?"
Larin gözlerini kaçırdı.
"Loy onu sistemden çekmiş."
Pamira'nın içi bir anda boşaldı.
Ama sonra...
garip bir şey oldu.
Gülümseme geldi.
Küçük.
İstemsiz.
"Yani... gitmiş mi?"
Larin ona baktı.
"Pamira..."
Ama Pamira dinlemiyordu.
"Gitti yani."
Bir adım geri attı.
"Gitti."
Ve sonra...
rahatladı.
Larin bilgisayar başındaydı.
Parmakları hızlıydı.
"Bu sistemi çözeceğim."
Bir dosya açıldı.
"Bağ koparma protokolü"
Larin dondu.
"Demek bu yüzden..."
Bir başka satır:
"Hatırlama artarsa varlık istikrarsızlaştırılabilir ."
Larin fısıldadı:
"Pamira..."
Ve karar verdi.
"Bunu kapatıyorum."
Sahilde günler geçti.
Pamira artık daha sakindi.
Cenk yanında oturuyordu.
"Bugün çizim yapmıyorsun."
Pamira başını salladı.
"Yapmıyorum."
Cenk güldü.
"İyileşiyorsun o zaman."
Pamira durdu.
"Belki de kaçıyorumdur."
Cenk ona baktı.
"İkisi aynı şey değil mi?"
Pamira cevap vermedi.
Ama gülümsedi.
Deniz eski bir binanın çatısındaydı.
Kasabaya bakıyordu.
Ama orada değildi.
Sanki sadece izliyordu.
"Ben burada kalamam."
Ama gitmedi de.
Larin - sistemin çatlağı
Ekran kırmızıya döndü.
"Yetkisiz erişim algılandı."
Larin geri çekilmedi.
"Hayır."
"Bu sistem çökecek."
Bir gün sahilde yürürken...
Pamira durdu.
Bir anlık boşluk geldi.
Ama bu sefer acı değildi.
Sadece...
eksiklik.
"Garip..."
Cenk yanına geldi.
"Ne oldu?"
Pamira başını salladı.
"Hiç."
Ama içinden bir şey fısıldadı:
"Bir şey eksik... ama ne?"
Uzaktan Pamira'yı gördü.
Gülümsüyordu.
Ve Cenk vardı yanında.
Deniz bir an durdu.
Sonra arkasını döndü.
"Bu böyle daha iyi."
Ama sesi...
inanmıyordu.
Bölüm sonu
Larin sistem ekranına son komutu yazdı:
"LOY PROTOKOLÜ: KAPAT"
ve entera bastı.