İçeriğe geç

Ruhumdaki Morluklar

Bölüm 1 · 1 dk okuma

Ruhumdaki Morluklar

Bölüm 1

Bölüm 1: Kırılan Sessizlik

--- Bölüm 1: Kırılan Sessizlik Daisy’nin dünyası, henüz küçük bir çocukken, sessiz bir fırtınayla sarsılmıştı. Evin kapısı hafifçe kapanırken, içeriye yayılan gergin hava hemen hissedilirdi. Annesinin yüzündeki yorgunluk, babasının yükselen sesi ve sonra gelen o ağır sessizlik... Ev, Daisy için bir sığınak olmaktan çok, gizli bir savaş alanıydı. Küçük bedeninde taşıdığı korkular, görünmez yaralar gibi ruhuna işliyordu. Gece olduğunda, Daisy odasının köşesine çekilir, gözlerini kapatıp duyduğu seslerin bir an önce bitmesini umut ederdi. Ama öfkenin, bağırışların yankısı o kadar derindi ki, hiçbir dua teselli edemezdi onu. Her kırılan tabak, her kopan cam parçası, yüreğine saplanan küçük bir hançerdi sanki. Gündüzleri ise okulda başka bir cehennem başlıyordu. Sınıf arkadaşlarının alaycı bakışları, kırıcı sözleri Daisy’nin ruhundaki yaraları iyice derinleştiriyordu. "Neden saçların böyle?" "O kıyafeti yine mi giymişsin?" diyen çocuklar, onun özgüvenini adım adım yok ediyordu. Arkadaşsız, yalnız, savunmasız... Her teneffüste köşelere saklanıyor, görünmez olmaya çalışıyordu. Bir gün öğretmeni, sınıfa yeni bir ödev verdi: “Kendiniz hakkında bir şeyler yazın.” Daisy için bu, içindeki fırtınayı dışa vurmanın ilk fırsatıydı. Kalemi eline aldığında, sayfa boştu ama içinde patlayan duygular vardı. İlk cümleyi yazdı: “Ben Daisy. Küçük bir kızım ama kalbim çok yorgun.” Sayfalar ilerledikçe, içindeki yük biraz hafifliyordu. Evde yaşadıklarını, okulda hissettiklerini kelimelere dökmek, Daisy’nin sakladığı sessiz çığlıkları dünyaya duyurma şekli olmuştu. Yazmak, onun için bir tür nefes alma yolu olmuştu. Belki kimse onu anlamıyordu ama sayfalar, en yakın dostu haline geliyordu. Kaleminden dökülen her kelime, ruhundaki morlukları biraz daha görünür kılıyordu. Yine de hayat, Daisy için kolay değildi. Gözlerden uzak, ruhunda taşıdığı bu morluklar giderek derinleşiyor, onu esir alıyordu. Ama o küçük kız, içinde bir umut taşıyordu. Belki bir gün, kendi hikâyesini sadece yazmakla kalmayacak, onu yaşamaya ve aşmaya da cesaret edecekti. ---

2.Bölümün Tahmini Yazılma Süresi: Yarın

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.