꧁ Ruhumdaki Çürük꧂

Bir kesit. Karşımdaydı. Gözleri ellerimizdeydi. Hazır mıydım? Yüzüne bakacak yüzüm var mıydı? Ya peki ellerini tutacak cesaretim var mıydı? Kurtar desem, çekip kurtarır mıydı beni buradan? Yaklaştı. Yaklaştı. Yaklaştı. "S-selma." dedi barlas. Kaya'nın odağı tekrar bana dönmüştü. Elleri sıkılaştırmıştı. Şuan umrumda mıydı, değildi. Ece'ye çevirdim gözlerimi. Onu götürmesi gerekdi. Ece yanına gitti barlas'ının. Sonunda ellerimizden gözlerini alıp, gözlerini gözlerime dikti. Gitmesi için yalvararak baktım ona. Arkasını döndü gitti. Ece'ye gitmesi için baktım. Anladı. O da gitti. "Ne oluyor amına koyayım, bu herif kim?" dedi kaya. "Sanane, SA-NA-NE. " dedim. "3 gün önce hayatıma dahil olmuş birine hesap mı vereceğim. Sen benim için hiçsin, ne babama ne de o parmağında ki yüzüğe güvenme. Benim gerçeğim o giden duydun mu? " dedim, her kelimeyi, her cümleyi vurgulayarak. Anlar mıydı? Sokar mıydı, o kafasına. Ellerini sıkılaştırdı. Kendince canımı acıtacak, anlamalıydı benim canımı barlas'tan başkası yakamazdı. Kıpkırmızı kesildi. Umrumda mıydı, HAYIR. Şuan tek umrumda olan barlastı. Onun yaşadığı ikilemdi. İnanacak mıydı? Dinleyecek miydi? Gördüğüne mi inanacaktı? Dinleyeceğine mi? Barlastı o, benim barlas'ım bana inanırdı, değil mi? Beni kalbime inanırdı? Bilemiyorum. Konuşmalıydım,cesaretim var mıydı? İşte onu bilmiyordum.... . . . . . 🦋